Ο φόβος του θανάτου ενός αγαπημένου προσώπου

Οι περισσότεροι άνθρωποι υποφέρουν από υπερβολικούς φόβους. Ο φόβος πηγάζει από το κέντρο των συναισθημάτων του εγκεφάλου. Πιο συγκεκριμένα, ο αμυγδαλοειδής πυρήνας ή κοινώς γνωστός σε όλους μας αμυγδαλή είναι υπεύθυνη για την ασυνείδητη μνήμη των φόβων και διεγείρεται από τις αισθήσεις καθώς επίσης ο προμετωπιαίος φλοιός ρυθμίζει τις αυτόματες αντιδράσεις του φόβου, έτσι το άτομο λαμβάνοντας υπόψη του τις αισθητηριακές, συναισθηματικές, προσωπικές και κοινωνικές του πληροφορίες, επιλέγει τι θα κάνει. Συνεπώς, η αίσθηση του φόβου και η αντίδραση που έχουμε όταν φοβόμαστε κάτι είναι αποτέλεσμα της σύνθεσης βιολογικών μηχανισμών και αναμνήσεων.

Οι συνηθέστεροι φόβοι από τους οποίους διακατέχονται οι άνθρωποι στην πλειονότητα είναι κυρίως η κλειστοφοβία, η υψοφοβία, η αγοραφοβία, ο φόβος των μικρών ή μεγάλων ζώων, ο φόβος ενός μεγάλου θορύβου κλπ. Γνωστή είναι όμως και η διαταραχή άγχους του αποχωρισμού όπου χαρακτηρίζεται από έντονο άγχος και φόβο όταν το άτομο αποχωρίζεται από κοντινά του πρόσωπα. Κυρίως εμφανίζεται σε μικρή παιδική ηλικία, αφού δημιουργείται ο φόβος του αποχωρισμού στα παιδιά, όσον αφορά την απομάκρυνση τους από την μητέρα τους ή από οποιονδήποτε έχει αναλάβει τον ρόλο της μητέρας.

Ο άνθρωπος είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος σε ό,τι τον περιβάλλει. Όπως είναι γνωστό από την παιδική του ηλικία, έχει την τάση να προσκολλάται στους γονείς του ή σε κοντινά του πρόσωπα. Αυτό αποτελεί την απαρχή των κοινωνικών σχέσεων του παιδιού, μιας και έχει ανάγκη από υγιείς αισθήματα όπως σεβασμό, αγάπη, εμπιστοσύνη καθώς επίσης την ανάγκη να στηριχθεί σε έναν άλλον άνθρωπο πέραν του εαυτού του. Κατά την διάρκεια της ζωής του συχνά εμφανίζονται εκ φύσεως υπαρξιακά ερωτήματα και η ιδέα του θανάτου του ή ενός αγαπημένου του προσώπου.

Έχετε αναρωτηθεί όμως γιατί ‘’τρέμουμε’’ ακόμη και στην ιδέα του θανάτου;
Μικρά γεγονότα όπως η απώλεια μιας δουλειάς, μιας φιλίας ή ενός συντρόφου, ακόμη και ένα μεγαλύτερο γεγονός όπως η απώλεια ενός κοντινού ανθρώπου μας, ενεργοποιεί τις σκέψεις μας όσον αφορά τον θάνατο. Ο άνθρωπος αν και γνωρίζει ότι ο θάνατος είναι ένα αναπόφευκτο γεγονός στην ζωή, στην πραγματικότητα προσπαθεί να τον αποφύγει καθώς τις περισσότερες φορές δεν δέχεται ούτε καν να μιλήσει για αυτό.

Φαίνεται να είναι στην φύση του ανθρώπου να θεωρεί τις ανθρώπινες σχέσεις ως κάτι το δεδομένο, το σταθερό χωρίς να λαμβάνει υπόψιν του το πόσο κοστίζει μια αγκαλιά, ή ακόμη και η ύπαρξη ενός ανθρώπου. Ποτέ δεν χρειάστηκε να αναρωτηθεί κανείς τι θα συμβεί σε περίπτωση απώλειας ενός αγαπημένου κοντινού του προσώπου, ή ακόμη και αν έτυχε να δημιουργηθούν ερωτήματα όπως ‘’τι θα κάνω εάν πεθάνει;’’ ασυνείδητα ο ανθρώπινος εγκέφαλος το αποβάλλει γιατί δεν θέλει να σκέφτεται την χειρότερη εκδοχή των πραγμάτων, το γεγονός δηλαδή ότι δεν θα μιλήσει και δεν θα ξαναδεί έναν κοντινό του άνθρωπο, έναν άνθρωπο που έχει δεθεί συναισθηματικά μαζί του. Έτσι, καταφέρνει να ‘’θάβει’’ τις φοβίες του με την εξής φράση ‘’ Έλα μωρέ, τίποτα δεν πρόκειται να συμβεί’’.

Τους ανθρώπους της ζωής μας δεν πρέπει να τους θεωρούμε δεδομένους, χρειάζεται να δίνουμε και να παίρνουμε το μέγιστο από αυτά που διαθέτουμε καθημερινά, γιατί όταν συνειδητοποιήσουμε την αξία της ανθρώπινης αγκαλιάς, ίσως να είναι αργά. Ίσως όμως μετά από αυτό, να μετράμε καλύτερα ανθρώπους, να δημιουργούμε συνεχώς όμορφες αναμνήσεις με αγαπημένα μας πρόσωπα, δίχως να αναβάλλουμε πράγματα για αύριο, να αντιληφθούμε την πραγματική αξία μιας ανθρώπινης ζωής, να σεβόμαστε περισσότερο μα πάνω απ’ όλα να δίνουμε τον καλύτερο μας εαυτό στους ανθρώπους που αγαπάμε.

TrueMed-ForLivingMore

Ο φόβος του θανάτου ενός αγαπημένου προσώπου

Δίπλα Ανδρονίκη

Οι περισσότεροι άνθρωποι υποφέρουν από υπερβολικούς φόβους. Ο φόβος πηγάζει από το κέντρο των συναισθημάτων του εγκεφάλου. Πιο συγκεκριμένα, ο αμυγδαλοειδής πυρήνας ή κοινώς γνωστός σε όλους μας αμυγδαλή είναι υπεύθυνη για την ασυνείδητη μνήμη των φόβων και διεγείρεται από τις αισθήσεις καθώς επίσης ο προμετωπιαίος φλοιός ρυθμίζει τις αυτόματες αντιδράσεις του φόβου, έτσι το άτομο λαμβάνοντας υπόψη του τις αισθητηριακές, συναισθηματικές, προσωπικές και κοινωνικές του πληροφορίες, επιλέγει τι θα κάνει. Συνεπώς, η αίσθηση του φόβου και η αντίδραση που έχουμε όταν φοβόμαστε κάτι είναι αποτέλεσμα της σύνθεσης βιολογικών μηχανισμών και αναμνήσεων.

Οι συνηθέστεροι φόβοι από τους οποίους διακατέχονται οι άνθρωποι στην πλειονότητα είναι κυρίως η κλειστοφοβία, η υψοφοβία, η αγοραφοβία, ο φόβος των μικρών ή μεγάλων ζώων, ο φόβος ενός μεγάλου θορύβου κλπ. Γνωστή είναι όμως και η διαταραχή άγχους του αποχωρισμού όπου χαρακτηρίζεται από έντονο άγχος και φόβο όταν το άτομο αποχωρίζεται από κοντινά του πρόσωπα. Κυρίως εμφανίζεται σε μικρή παιδική ηλικία, αφού δημιουργείται ο φόβος του αποχωρισμού στα παιδιά, όσον αφορά την απομάκρυνση τους από την μητέρα τους ή από οποιονδήποτε έχει αναλάβει τον ρόλο της μητέρας.

Ο άνθρωπος είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος σε ό,τι τον περιβάλλει. Όπως είναι γνωστό από την παιδική του ηλικία, έχει την τάση να προσκολλάται στους γονείς του ή σε κοντινά του πρόσωπα. Αυτό αποτελεί την απαρχή των κοινωνικών σχέσεων του παιδιού, μιας και έχει ανάγκη από υγιείς αισθήματα όπως σεβασμό, αγάπη, εμπιστοσύνη καθώς επίσης την ανάγκη να στηριχθεί σε έναν άλλον άνθρωπο πέραν του εαυτού του. Κατά την διάρκεια της ζωής του συχνά εμφανίζονται εκ φύσεως υπαρξιακά ερωτήματα και η ιδέα του θανάτου του ή ενός αγαπημένου του προσώπου.

Έχετε αναρωτηθεί όμως γιατί ‘’τρέμουμε’’ ακόμη και στην ιδέα του θανάτου;
Μικρά γεγονότα όπως η απώλεια μιας δουλειάς, μιας φιλίας ή ενός συντρόφου, ακόμη και ένα μεγαλύτερο γεγονός όπως η απώλεια ενός κοντινού ανθρώπου μας, ενεργοποιεί τις σκέψεις μας όσον αφορά τον θάνατο. Ο άνθρωπος αν και γνωρίζει ότι ο θάνατος είναι ένα αναπόφευκτο γεγονός στην ζωή, στην πραγματικότητα προσπαθεί να τον αποφύγει καθώς τις περισσότερες φορές δεν δέχεται ούτε καν να μιλήσει για αυτό.

Φαίνεται να είναι στην φύση του ανθρώπου να θεωρεί τις ανθρώπινες σχέσεις ως κάτι το δεδομένο, το σταθερό χωρίς να λαμβάνει υπόψιν του το πόσο κοστίζει μια αγκαλιά, ή ακόμη και η ύπαρξη ενός ανθρώπου. Ποτέ δεν χρειάστηκε να αναρωτηθεί κανείς τι θα συμβεί σε περίπτωση απώλειας ενός αγαπημένου κοντινού του προσώπου, ή ακόμη και αν έτυχε να δημιουργηθούν ερωτήματα όπως ‘’τι θα κάνω εάν πεθάνει;’’ ασυνείδητα ο ανθρώπινος εγκέφαλος το αποβάλλει γιατί δεν θέλει να σκέφτεται την χειρότερη εκδοχή των πραγμάτων, το γεγονός δηλαδή ότι δεν θα μιλήσει και δεν θα ξαναδεί έναν κοντινό του άνθρωπο, έναν άνθρωπο που έχει δεθεί συναισθηματικά μαζί του. Έτσι, καταφέρνει να ‘’θάβει’’ τις φοβίες του με την εξής φράση ‘’ Έλα μωρέ, τίποτα δεν πρόκειται να συμβεί’’.

Τους ανθρώπους της ζωής μας δεν πρέπει να τους θεωρούμε δεδομένους, χρειάζεται να δίνουμε και να παίρνουμε το μέγιστο από αυτά που διαθέτουμε καθημερινά, γιατί όταν συνειδητοποιήσουμε την αξία της ανθρώπινης αγκαλιάς, ίσως να είναι αργά. Ίσως όμως μετά από αυτό, να μετράμε καλύτερα ανθρώπους, να δημιουργούμε συνεχώς όμορφες αναμνήσεις με αγαπημένα μας πρόσωπα, δίχως να αναβάλλουμε πράγματα για αύριο, να αντιληφθούμε την πραγματική αξία μιας ανθρώπινης ζωής, να σεβόμαστε περισσότερο μα πάνω απ’ όλα να δίνουμε τον καλύτερο μας εαυτό στους ανθρώπους που αγαπάμε.

TrueMed-ForLivingMore