Επιστήμονες που ρίσκαραν την ζωή τους σε ιατρικά πειράματα

Στην επιστήμη, ένα ρητό λέει πως οι μεγάλες ανακαλύψεις έγιναν από τους τολμηρούς. Το αληθινό νόημα της φράσης αναφέρεται σε όσους επιστήμονες είχαν το θάρρος να εκφράσουν κάτι πρωτοποριακό και ρηξικέλευθο, κατακτώντας νέα γνώση.

Δεν είναι λίγα ωστόσο τα παραδείγματα των επιστημόνων που έδωσαν κυριολεκτική σημασία στο ρητό και είτε από αγάπη για το αντικείμενο τους είτε από προσωπική τρέλα, έβαλαν την προσωπική τους υγεία σε κίνδυνο προς τιμήν της έρευνας τους. Ακολουθούν λοιπόν επιστήμονες των οποίων η περιέργεια θα σκότωνε για τα καλά ακόμα και την γάτα του Schrodinger. 

Isaac Newton

Ο πατέρας της σύγχρονης φυσικής είναι περισσότερο γνωστός για την ανακάλυψη των νόμων της βαρύτητας και τους νόμους του περί δυνάμεων, θερμοδυναμικής και της φύσης του φωτός. Συγκεκριμένα το ενδιαφέρον του για την φύση του φωτός και του ανθρωπίνου οφθαλμού τον οδήγησε σε μερικούς αρκετά αμφισβητήσιμους πειραματισμούς στα μάτια του.

Ο Newton χρησιμοποίησε μια ραπτική βελόνα για να ακουμπήσει τον αμφιβληστροειδή του, περνώντας την ανάμεσα από την οφθαλμική κόγχη και το μάτι. Αφότου το έκανε αυτό πήρε την ίδια εικόνα που θα έπαιρνε αν απλά έκλεινε τα μάτια του και τα πίεζε ελαφρά με τα δάχτυλα του. Πολύ απλά η άσκηση πίεσης διεγείρει τα κονίδια (αισθητήρια κύτταρα του αμφιβληστροειδούς που αναγνωρίζουν χρώματα) σαν αυτά να διεγείρονταν από φως.

Σε ένα άλλο του πείραμα κοίταξε απευθείας τον ήλιο με το δεξί του μάτι, μέχρι ωσότου κατάλαβε ότι ίσως να προκάλεσε ζημιά στα μάτια του, επειδή συνέχιζε να βλέπει τον ήλιο όπου και να κοιτούσε. Ευτυχώς στην περίπτωση του Newton, ήταν μια απλή ηλιακή ρετινοπάθεια η οποία εξασθένησε αφότου πέρασε λίγες μέρες σε ένα σκοτεινό μπουντρούμι. Το θάρρος του αυτό και  τεράστια περιέργεια του δίκαια τον βοήθησαν να γίνει ένας απο τους μεγαλύτερους επιστήμονες όλων των εποχών.

Humphry Davy

Ένας πολύ γνωστός χημικός του 18ου αιώνα, ο οποίος χρησιμοποιώντας την μέθοδο της ηλεκτρόλυσης απομόνωσε αρκετά χημικά στοιχεία (Νάτριο, Κάλιο, Μαγνήσιο, Βάριο, Βόριο). Ωστόσο προτού φτάσει σε αυτή την ανακάλυψη, ο Davy έγινε γνωστός για την μελέτη του πάνω στο υποξείδιο του αζώτου, γνωστό και ως αέριο του γέλιου.

Το αέριο αυτό είχε ανακαλυφθεί από τον Joseph Pristley, αλλά ο Davy ήταν αυτός που κατάφερε να το απομονώσει σε καθαρή μορφή και εξέτασε τις φυσιολογικές του ιδιότητες εισπνέοντας το σε μεγάλες ποσότητες. Το υποξείδιο του αζώτου επιδρά στα νευρικά κύτταρα, δρώντας ως αγχολυτικό και ελαφρύ αναισθητικό, με μεγαλύτερες δόσεις να προκαλούν ευφορία και νευρικό γέλιο.

Η επιστήμη του 18ο αιώνα δεν ήταν φημισμένη για την ασφάλεια της, αλλά για καλή του τύχη,  οι πειραματισμοί του κέρδισαν το σεβασμό των υπολοίπων χημικών της εποχής και ο Davy έγινε γνωστός στην επιστημονική κοινότητα. Ακόμη και σήμερα το υποξείδιο του αζώτου χρησιμεύει στην οδοντιατρική ως αγχολυτικό και ήπιο αναισθητικό σε ελαφριές επεμβάσεις.

Stubbins Ffirth

Αμερικανός γιατρός, που έγινε γνωστός για τους περίεργους πειραματισμούς του τα φοιτητικά του χρόνια. Ο Ffirth ασχολούνταν με τον κίτρινο πυρετό, μία ασθένεια αρκετά συχνή στις τροπικές περιοχές με περιστασιακές εμφανίσεις σε ψυχρότερες πόλεις.

Η τότε επικρατούσα θεωρία ήθελε την νόσο να μεταδίδεται μέσω μιάσματος, δηλαδή μολυσμένου αέρα. Από την άλλη ο Ffirth πίστευε και ήθελε να αποδείξει ότι μεταδίδεται μέσω ανθρωπίνων απεκκρίσεων και συγκεκριμένα από τον εμετό. Δοκίμασε να μολύνει κατοικίδια με εμετό ασθενών και αφού δεν πήρε θετικά αποτελέσματα και αδυνατούσε να βρει εθελοντές, δοκίμασε ο ίδιος να μολύνει τον εαυτό του.

Στην πραγματικότητα ο κίτρινος πυρετός μεταδίδεται μέσω μολυσμένου πλάσματος που μεταφέρεται από τσιμπήματα κουνουπιών, οπότε οι προσπάθειες του Ffirth να μολυνθεί μέσω εμετού ήταν αποτυχημένες. Μην θέλοντας να τα παρατήσει επανέλαβε τα πειράματα του και με άλλες ανθρώπινες απεκκρίσεις, μην καταφέρνοντας ποτέ να μολυνθεί.

Barry Marshall

Ο επιστήμονας αυτός κέρδισε το Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 2005 για την ανακάλυψη του ρόλου του ελικοβακτήριου του πυλωρού του στομάχου στη γαστρίτιδα και τον έλκο του στομάχου.

Η μέχρι τότε αντίληψη ήταν πως οι ασθένειες αυτές οφείλονται στο στρες και η ιδέα του Marshall να προκαλούται από βακτήρια που μπορούν να επιβιώσουν στο όξινο περιβάλλον του στομάχου έλαβε αρνητική κριτική από την επιστημονική κοινότητα.

Για να αποδείξει την θεωρία του ο Marshall κατανάλωσε θρεπτικό στο οποίο είχε αναπτύξει ελικοβακτήρια και περίμενε, ίσως μερικούς μήνες μετά να εμφανίσει έλκος στομάχου. Μερικές όμως μέρες μετά, είχαν ήδη αρχίσει συμπτώματα γαστρίτιδας, τα οποία επιβεβαιώθηκαν μετά από ενδοσκοπία και μικροβιολογικές καλλιέργειες. Αφότου πλέον είχε τις αποδείξεις που ήθελε, θεράπευσε τον εαυτό του με αντιβιοτικά, ανακαλύπτοντας ταυτόχρονα ίσως την πρώτη θεραπεία στην ασθένεια αυτή. Δημοσίευσε την εργασία του στο Medical Journal of Australia και έγινε μία από τις πιο πολυαναφερόμενες εργασίες στο περιοδικό αυτό εκτότε.

Εσείς μέχρι πού θα φτάνατε για μία ανακάλυψη ;

TrueMed-ForLivingMore

Επιστήμονες που ρίσκαραν την ζωή τους σε ιατρικά πειράματα

Στην επιστήμη, ένα ρητό λέει πως οι μεγάλες ανακαλύψεις έγιναν από τους τολμηρούς. Το αληθινό νόημα της φράσης αναφέρεται σε όσους επιστήμονες είχαν το θάρρος να εκφράσουν κάτι πρωτοποριακό και ρηξικέλευθο, κατακτώντας νέα γνώση.

Δεν είναι λίγα ωστόσο τα παραδείγματα των επιστημόνων που έδωσαν κυριολεκτική σημασία στο ρητό και είτε από αγάπη για το αντικείμενο τους είτε από προσωπική τρέλα, έβαλαν την προσωπική τους υγεία σε κίνδυνο προς τιμήν της έρευνας τους. Ακολουθούν λοιπόν επιστήμονες των οποίων η περιέργεια θα σκότωνε για τα καλά ακόμα και την γάτα του Schrodinger. 

Isaac Newton

Ο πατέρας της σύγχρονης φυσικής είναι περισσότερο γνωστός για την ανακάλυψη των νόμων της βαρύτητας και τους νόμους του περί δυνάμεων, θερμοδυναμικής και της φύσης του φωτός. Συγκεκριμένα το ενδιαφέρον του για την φύση του φωτός και του ανθρωπίνου οφθαλμού τον οδήγησε σε μερικούς αρκετά αμφισβητήσιμους πειραματισμούς στα μάτια του.

Ο Newton χρησιμοποίησε μια ραπτική βελόνα για να ακουμπήσει τον αμφιβληστροειδή του, περνώντας την ανάμεσα από την οφθαλμική κόγχη και το μάτι. Αφότου το έκανε αυτό πήρε την ίδια εικόνα που θα έπαιρνε αν απλά έκλεινε τα μάτια του και τα πίεζε ελαφρά με τα δάχτυλα του. Πολύ απλά η άσκηση πίεσης διεγείρει τα κονίδια (αισθητήρια κύτταρα του αμφιβληστροειδούς που αναγνωρίζουν χρώματα) σαν αυτά να διεγείρονταν από φως.

Σε ένα άλλο του πείραμα κοίταξε απευθείας τον ήλιο με το δεξί του μάτι, μέχρι ωσότου κατάλαβε ότι ίσως να προκάλεσε ζημιά στα μάτια του, επειδή συνέχιζε να βλέπει τον ήλιο όπου και να κοιτούσε. Ευτυχώς στην περίπτωση του Newton, ήταν μια απλή ηλιακή ρετινοπάθεια η οποία εξασθένησε αφότου πέρασε λίγες μέρες σε ένα σκοτεινό μπουντρούμι. Το θάρρος του αυτό και  τεράστια περιέργεια του δίκαια τον βοήθησαν να γίνει ένας απο τους μεγαλύτερους επιστήμονες όλων των εποχών.

Humphry Davy

Ένας πολύ γνωστός χημικός του 18ου αιώνα, ο οποίος χρησιμοποιώντας την μέθοδο της ηλεκτρόλυσης απομόνωσε αρκετά χημικά στοιχεία (Νάτριο, Κάλιο, Μαγνήσιο, Βάριο, Βόριο). Ωστόσο προτού φτάσει σε αυτή την ανακάλυψη, ο Davy έγινε γνωστός για την μελέτη του πάνω στο υποξείδιο του αζώτου, γνωστό και ως αέριο του γέλιου.

Το αέριο αυτό είχε ανακαλυφθεί από τον Joseph Pristley, αλλά ο Davy ήταν αυτός που κατάφερε να το απομονώσει σε καθαρή μορφή και εξέτασε τις φυσιολογικές του ιδιότητες εισπνέοντας το σε μεγάλες ποσότητες. Το υποξείδιο του αζώτου επιδρά στα νευρικά κύτταρα, δρώντας ως αγχολυτικό και ελαφρύ αναισθητικό, με μεγαλύτερες δόσεις να προκαλούν ευφορία και νευρικό γέλιο.

Η επιστήμη του 18ο αιώνα δεν ήταν φημισμένη για την ασφάλεια της, αλλά για καλή του τύχη,  οι πειραματισμοί του κέρδισαν το σεβασμό των υπολοίπων χημικών της εποχής και ο Davy έγινε γνωστός στην επιστημονική κοινότητα. Ακόμη και σήμερα το υποξείδιο του αζώτου χρησιμεύει στην οδοντιατρική ως αγχολυτικό και ήπιο αναισθητικό σε ελαφριές επεμβάσεις.

Stubbins Ffirth

Αμερικανός γιατρός, που έγινε γνωστός για τους περίεργους πειραματισμούς του τα φοιτητικά του χρόνια. Ο Ffirth ασχολούνταν με τον κίτρινο πυρετό, μία ασθένεια αρκετά συχνή στις τροπικές περιοχές με περιστασιακές εμφανίσεις σε ψυχρότερες πόλεις.

Η τότε επικρατούσα θεωρία ήθελε την νόσο να μεταδίδεται μέσω μιάσματος, δηλαδή μολυσμένου αέρα. Από την άλλη ο Ffirth πίστευε και ήθελε να αποδείξει ότι μεταδίδεται μέσω ανθρωπίνων απεκκρίσεων και συγκεκριμένα από τον εμετό. Δοκίμασε να μολύνει κατοικίδια με εμετό ασθενών και αφού δεν πήρε θετικά αποτελέσματα και αδυνατούσε να βρει εθελοντές, δοκίμασε ο ίδιος να μολύνει τον εαυτό του.

Στην πραγματικότητα ο κίτρινος πυρετός μεταδίδεται μέσω μολυσμένου πλάσματος που μεταφέρεται από τσιμπήματα κουνουπιών, οπότε οι προσπάθειες του Ffirth να μολυνθεί μέσω εμετού ήταν αποτυχημένες. Μην θέλοντας να τα παρατήσει επανέλαβε τα πειράματα του και με άλλες ανθρώπινες απεκκρίσεις, μην καταφέρνοντας ποτέ να μολυνθεί.

Barry Marshall

Ο επιστήμονας αυτός κέρδισε το Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 2005 για την ανακάλυψη του ρόλου του ελικοβακτήριου του πυλωρού του στομάχου στη γαστρίτιδα και τον έλκο του στομάχου.

Η μέχρι τότε αντίληψη ήταν πως οι ασθένειες αυτές οφείλονται στο στρες και η ιδέα του Marshall να προκαλούται από βακτήρια που μπορούν να επιβιώσουν στο όξινο περιβάλλον του στομάχου έλαβε αρνητική κριτική από την επιστημονική κοινότητα.

Για να αποδείξει την θεωρία του ο Marshall κατανάλωσε θρεπτικό στο οποίο είχε αναπτύξει ελικοβακτήρια και περίμενε, ίσως μερικούς μήνες μετά να εμφανίσει έλκος στομάχου. Μερικές όμως μέρες μετά, είχαν ήδη αρχίσει συμπτώματα γαστρίτιδας, τα οποία επιβεβαιώθηκαν μετά από ενδοσκοπία και μικροβιολογικές καλλιέργειες. Αφότου πλέον είχε τις αποδείξεις που ήθελε, θεράπευσε τον εαυτό του με αντιβιοτικά, ανακαλύπτοντας ταυτόχρονα ίσως την πρώτη θεραπεία στην ασθένεια αυτή. Δημοσίευσε την εργασία του στο Medical Journal of Australia και έγινε μία από τις πιο πολυαναφερόμενες εργασίες στο περιοδικό αυτό εκτότε.

Εσείς μέχρι πού θα φτάνατε για μία ανακάλυψη ;

TrueMed-ForLivingMore