Παιδική Λευχαιμία: Συμπτώματα, τύποι, Διάγνωση και Θεραπεία

 25-7-2020

 Τέντι Ποτσάι

Ο καρκίνος είναι μια λέξη που μόνο θετικά συναισθήματα δεν μπορεί να μας προκαλέσει. Αντιθέτως, μας προκαλεί έντονα συναισθήματα φόβου και ανασφάλειας για το μέλλον, πόσο μάλλον όταν ακούμε παιδιά να πάσχουν απο καρκίνο. Ένα είδος καρκίνου που «επιτίθεται» πιο συχνά κατά την παιδική ηλικία είναι η λευχαιμία, μια νόσος που προσβάλλει τα κύτταρα που παράγονται στον μυελό των οστών. Τα συμπτώματά της είναι συχνά ασαφή, όχι συγκεκριμένα και είναι πιθανό ο πάσχων να παραβλέψει τα συμπτώματα, επειδή μπορεί να μοιάζουν με συμπτώματα γρίπης. ‘Οσο γρηγορότερα διαγνωστεί ένα παιδί που πάσχει από λευχαιμία τόσο πιο μεγάλες πιθανότητες έχει να επιβιώσει. Ένα σημαντικό γεγονός είναι ότι πλέον η θεραπεία της είναι αποτελεσματική και μελέτες δείχνουν ποσοστό μεγαλύτερο του 80% των παιδιών που πάσχουν να θεραπεύονται. Παρακάτω θα αναλυθούν όσα πρέπει να ξέρουμε για την παιδική λευχαιμία.

Παράγοντες κινδύνου:

Οι παράγοντες που μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο εμφάνισης ορισμένων τύπων λευχαιμίας είναι:

  • Έκθεση σε ορισμένες χημικές ουσίες. Η έκθεση σε χημικές ουσίες όπως είναι το βενζόλιο, το οποίο βρίσκεται στη βενζίνη και χρησιμοποιείται από τη χημική βιομηχανία, συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο ορισμένων τύπων λευχαιμίας.

  • Έκθεση σε ιοντίζουσα ακτινοβολία. Η έκθεση σε ιοντίζουσα ακτινοβολία προκαλεί μεταλλάξεις στο DNA.

  • Οικογενειακό ιστορικό λευχαιμίας. Εάν κάποιο/α μέλος/οι της οικογένειας έχει/ουν διαγνωστεί με λευχαιμία, ο κίνδυνος της νόσου μπορεί να αυξηθεί.

  • Γενετικές διαταραχές. Με μελέτες έχει αποδειχθεί ότι γενετικές ανωμαλίες παίζουν ρόλο στην ανάπτυξη λευχαιμίας. Για παράδειγμα, το σύνδρομο Down σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο λευχαιμίας.

  • Κάπνισμα. Οι καπνιστές έχουν 150% έως 200% μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν οξεία λευχαιμία σε σύγκριση με άτομα που δεν καπνίζουν. Έρευνες δείχνουν ότι το βενζένιο, μια καρκινογόνος ουσία που βρίσκεται στον καπνό καπνιστικών προϊόντων, είναι υπεύθυνη για την πρόκληση 12% έως 58% των θανάτων από οξεία μυελογενή λευχαιμία λόγω καπνίσματος (δυστυχώς υπάρχει μεγάλος αριθμός καπνιστών από μικρή ηλικία).

  • Προηγούμενη θεραπεία για τον καρκίνο. Άτομα που είχαν συγκεκριμένους τύπους χημειοθεραπείας και ακτινοθεραπείας για άλλους καρκίνους, έχουν αυξημένο κίνδυνο ορισμένων τύπων λευχαιμίας.

Βέβαια, δεν σημαίνει ότι αν κάποιος έχει κάποιον από τους παραπάνω παράγοντες θα νοσήσει από λευχαιμία, καθώς υπάρχουν άτομα με τους παραπάνω παράγοντες χωρίς να έχουν λευχαιμία και άτομα που δεν έχουν κανέναν παράγοντα και έχουν λευχαιμία.

Συμπτώματα λευχαιμίας:

Γενικά, τα συμπτώματα ποικίλλουν, ανάλογα τον τύπο της λευχαιμίας. Ωστόσο, τα κοινά σημεία και συμπτώματα είναι:

  • Πυρετός
  • Κόπωση και αδυναμία
  • Διογκωμένοι λεμφαδένες, διογκωμένο ήπαρ ή σπλήνα
  • Συχνές λοιμώξεις
  • Εύκολη αιμορραγία ή μώλωπες
  • Μικρές κόκκινες κηλίδες στο αίμα (πετέχιες)
  • Απώλεια βάρους χωρίς προσπάθεια, ανορεξία
  • Εφίδρωση, κυρίως κατά τη διάρκεια της νύχτας
  • Οστικός πόνος (ένα χαρακτηριστικό σύμπτωμα της λευχαιμίας)

Τύποι παιδικής λευχαιμίας:

Η ταξινόμηση της λευχαιμίας γίνεται:

  • Ανάλογα με την πορεία της νόσου:

  • Οξεία: ξαφνική έναρξη με γρήγορο πολλαπλασιασμό των καρκινικών κυττάρων

  • Χρόνια: αργή έναρξη, αργή εξέλιξη της ασθένειας και πολύ ήπια τα πρώιμα συμπτώματα

  • Ανάλογα με το είδος του κυττάρου που πάσχει:

  • Λεμφοβλαστική ή λεμφοκυτταρική: επηρεάζει τα λεμφοειδή κύτταρα (λεμφοκύτταρα), τα οποία είναι υπεύθυνα για τον σχηματισμό του λεμφικού ιστού (που αποτελεί το ανοσοποιητικό μας)

  • Μυελοβλαστική ή μυελογενή: επηρεάζει τα μυελοειδή κύτταρα, τα οποία είναι υπεύθυνα για την παραγωγή ερυθρών αιμοσφαιρίων, λευκών αιμοσφαιρίων και των κυττάρων που παράγουν αιμοπετάλια

Υπάρχουν τέσσερις κύριοι τύποι:

  • Οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία (3/4 περιπτώσεις)

  • Οξεία μυελογενής λευχαιμία (μικρή περίπτωση)

  • Χρόνια μυελογενής λευχαιμία (πολύ σπάνια περίπτωση)

  • Χρόνια λεμφοκυτταρική λευχαιμία (πολύ σπάνια περίπτωση)

Παρακάτω θα δούμε αναλυτικά τους δύο πρώτους τύπους που είναι και οι πιο συχνοί:

Οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία (ΟΛΛ)

Πρόκειται για τον πιο συχνό καρκίνο της παιδικής ηλικίας και το 2ο αίτιο θανάτου σε παιδιά κάτω των 15 ετών. Παρότι παλιότερα η οξεία λευχαιμία συνδεόταν με θάνατο, σήμερα σε ποσοστό 80% των παιδιών (σε αντίθεση με τους ενήλικες που είναι 50%) που πάσχουν από οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία θεραπεύονται. Με διάφορες μελέτες έχει αποδειχθεί ότι άτομα που έχουν διαγνωστεί με μικρό αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων έχουν καλή πρόγνωση.

Η οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία είναι μια νεοπλασματική νόσος που χαρακτηρίζεται από τη μη ελεγχόμενη αύξηση των άωρων κυττάρων της λεμφικής σειράς (λεμφοβλάστες), τα οποία καταλαμβάνουν το μυελό των οστών και εκτοπίζουν τις φυσιολογικές σειρές του αίματος. Επειδή πρόκειται για οξεία λευχαιμία μπορεί να εισβάλλει και να διαδοθεί πολύ γρήγορα σε όλο το σώμα και σε όργανα όπως το ήπαρ, ο σπλήνας και οι λεμφαδένες. Έτσι, αν δεν υποβληθεί ο ασθενής σε θεραπεία άμεσα μπορεί να προέλθει θάνατος σε λίγους μήνες.

Πολλά από τα συμπτώματα της οξείας λεμφοβλαστικής λευχαιμίας οφείλονται σε έλλειψη φυσιολογικών κυττάρων του αίματος, καθώς τα κύτταρα της λευχαιμίας παραγκωνίζουν τα φυσιολογικά αυτά κύτταρα στο μυελό των οστών. Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο είναι ότι αυτή η ασθένεια, λόγω της έλλειψης ερυθρών αιμοσφαιρίων, μπορεί να προκαλέσει συμπτώματα αναιμίας (κόπωση, ζάλη, δυσκολία στην αναπνοή κλπ). Τα συμπτώματα λόγω έλλειψης αιμοπεταλίων είναι οι μώλωπες, η συχνή ρινορραγία, η αιμορραγία των ούλων και η σχετικά μεγαλύτερη, από την αναμενόμενη, αιμορραγία από μικρές περικοπές. Τέλος, τα συμπτώματα λόγω έλλειψης λευκών αιμοσφαιρίων είναι ο πυρετός και οι συχνές λοιμώξεις.

Οξεία μυελογενής λευχαιμία (ΟΜΛ)

Η οξεία μυελογενής λευχαιμία είναι μία ασθένεια που συμβαίνει συνήθως σε μεγαλύτερες ηλικίες (άνω των 40) και σπάνια σε μικρότερες ηλικίες. Ωστόσο, αποτελεί δεύτερη σε συχνότητα παιδικής λευχαιμίας. Τα παιδιά που πάσχουν από οξεία μυελογενή λευχαιμία έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να θεραπευτούν σε σχέση με ενήλικες σε ποσοστό 70%. Μελέτες έχουν δείξει ότι πολύ μικρά παιδιά και άτομα με μικρό αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων κατά τη διάγνωση έχουν καλή πρόγνωση.

Μια βλάβη που μπορεί να προκληθεί στο DNA του μυελοειδούς βλαστοκυττάρου, το οποίο είναι υπεύθυνο να μετατραπεί σε ερυθρά αιμοσφαίρια, λευκά αιμοσφαίρια και αιμοπετάλια, παρεμποδίζει τη σωστή ανάπτυξη και λειτουργία του. Αυτό έχεις ως αποτέλεσμα αυτά τα κύτταρα να παραγκωνίζουν τα φυσιολογικά κύτταρα του αίματος στο μυελό των οστών και μείωση φυσιολογικών κυττάρων. Όπως και στην οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία έτσι και εδώ η ασθένεια εξελίσσεται ραγδαία και είναι αναγκαία η γρήγορη αντιμετώπιση της καθώς είναι θανατηφόρα μέσα σε διάστημα λίγων εβδομάδων ή μηνών, εάν δεν αντιμετωπιστεί.

Όσον αφορά τα συμπτώματα, λόγω μείωσης των ερυθρών αιμοσφαιρίων ο ασθενής είναι χλωμός και κουρασμένος, λόγω μείωσης των λευκών αιμοσφαιρίων είναι πιο συχνές οι λοιμώξεις και η εμφάνιση πυρετού και τέλος λόγω μειωμένου αριθμού αιμοπεταλίων μπορεί να εμφανιστούν μώλωπες ή και κόκκινες κηλίδες στο δέρμα.

Διάγνωση λευχαιμίας:

 

Γενικά, πρέπει να γίνεται μια πολύ προσεκτική μελέτη των ατόμων που είναι ύποπτοι ότι πάσχουν λευχαιμία διότι υπάρχουν άλλες παθήσεις, κακοήθεις ή καλοήθεις, οι οποίες μιμούνται τις λευχαιμίες.

Η διαγνωστική διερεύνηση έχει σαν στόχο να διαπιστωθεί η ύπαρξη λευχαιμίας και να προσδιοριστούν τα χαρακτηριστικά της.

Παρακάτω ακολουθούν διαγνωστικές εξετάσεις για την διάγνωση λευχαιμίας:

  1. Κλινική εξέταση του ατόμου ώστε ο γιατρός να αναζητήσει φυσικά σημάδια λευχαιμίας (πρήξιμο λεμφαδένων κλπ) και λήψη προσωπικού και οικογενειακού ιστορικού.
  2. Γενική εξέταση αίματος για να δώσει πληροφορίες για τα επίπεδα ερυθρών αιμοσφαιρίων, λευκών αιμοσφαιρίων και αιμοπεταλίων όπου θα διαπιστωθεί ο αυξημένος αριθμός λευκών αιμοσφαιρίων και χαμηλά επίπεδα των υπολοίπων (σε περίπτωση λευχαιμίας). Φυσικά, ακολουθεί η μελέτη των κυττάρων στο μικροσκόπιο.
  3. Για την διάγνωση της λευχαιμίας απαραίτητη είναι η μελέτη του μυελού των οστών (εξέταση που ονομάζεται μυελόγραμμα). Πρόκειται μια εξέταση που συνίσταται στη λήψη υλικού με ειδική βελόνα από τα οστά (του ισχίου), με χρήση τοπικής αναισθησίας ή βραχείας νάρκωσης. Το δείγμα αποστέλλεται σε εργαστήριο για να αναζητήσει κύτταρα λευχαιμίας.
  4. Εξέταση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού (ΕΝΥ) με οσφυονωτιαία παρακέντηση για να φανεί εάν υπάρχει διήθηση του κεντρικού νευρικού συστήματος από την λευχαιμία.
  5. Μελέτη της πήξης αίματος
  6. Μελέτη της καρδιακής λειτουργίας με ηλεκτροκαρδιογράφημα και με υπερηχογραφική μελέτη της καρδιάς. Με αυτή τη διαδικασία θα μπορεί να γίνει η διάγνωση είτε της οξείας λεμφοβλαστικής λευχαιμίας είτε της οξείας μυελοβλαστικής λευχαιμίας.
  7. Ίσως σε κάποιες ακτινογραφίες υπάρξουν κάποια ευρήματα που υποδηλώνουν λευχαιμία

Θεραπεία λευχαιμίας:

Η αντιμετώπιση της λευχαιμίας μπορεί να γίνει σε ειδικά παιδιατρικά ογκολογικά κέντρα, με παρουσία παιδιάτρων-ογκολόγων, νοσηλευτών και ψυχολόγων, οι οποίοι είναι εκεί για την ψυχολογική υποστήριξη τόσο των παιδιών όσο και των γονέων.

Η θεραπεία της λευχαιμίας είναι μακροχρόνια και μπορεί να φτάσει έως 2 χρόνια.

Παρακάτω θα δούμε τους πιο πιθανούς τρόπους για τη θεραπεία της λευχαιμίας:

  • Χημειοθεραπεία: H χημειοθεραπεία πρόκειται για έναν αποτελεσματικό τρόπο αντιμετώπισης της λευχαιμίας και πολλών άλλων καρκίνων. Ρόλος της είναι η καταστροφή όλων των καρκινικών κυττάρων και συνίσταται από την χορήγηση ισχυρών φαρμάκων είτε ενδοφλεβίως είτε από το στόμα. Έτσι, πρόκειται για μια «συστηματική αγωγή», δηλαδή θεραπεία που αφορά όλο το σώμα. Η διάρκεια της χημειοθεραπείας καθώς και η συχνότητα λήψης φαρμάκων εξαρτάται τη βαρύτητα της νόσου (δηλαδή το στάδιο του καρκίνου).

    Όπως είναι λογικό με την χημειοθεραπεία θα υπάρξουν κάποιες παρενέργειες και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι αυτή η θεραπεία καταστρέφει τόσο τα γρήγορα πολλαπλασιαζόμενα καρκινικά κύτταρα όσο και τα ταχέως πολλαπλασιαζόμενα υγιή κύτταρα. Αυτές είναι:

 

  • Ναυτία και εμετός (βλάβη σε υγιή κύτταρα του στομάχου και του εντέρου)

  • Απώλεια μαλλιών (βλάβη σε υγιή κύτταρα των θυλακίων των τριχών)

  • Αυξημένος κίνδυνος λοιμώξεων (βλάβη στα κύτταρα του μυελού των οστών)

  • Κόπωση (βλάβη στα κύτταρα του μυελού των οστών)

Έτσι, για τη μείωση των παρενεργειών, σε άτομα με καλή πρόγνωση η έρευνα στρέφεται σε σχεδιασμό θεραπειών με μειωμένες δόσεις ισχυρών φαρμάκων.

  • Mεταμόσχευση μυελού των οστών: Ένα μικρό ποσοστό παιδιών που δεν ανταποκρίνεται στην χημειοθεραπεία, είναι δυνατή η μεταμόσχευση μυελού των οστών. Αρχικά, αναζητάται ένας ιστοσυμβατός δότης από την οικογένεια και αν δεν βρεθεί κάποιος, γίνεται αναζήτηση εθελοντών δοτών με τις πιθανότητες να είναι σχετικά μεγάλες να βρεθεί ιστοσυμβατός δότης.

Πριν από τη μεταμόσχευση, ο ασθενής λαμβάνει υψηλές δόσεις χημειοθεραπείας ή ακτινοθεραπείας για τη καταστροφή του ασθενούς μυελού των οστών και στη συνέχεια γίνεται εισαγωγή βλαστικών κυττάρων από εθελοντή δότη, τα οποία θα σχηματίσουν αίμα και θα βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση του μυελού των οστών του ασθενούς. Η λήψη αυτών των βλαστικών κυττάρων από τον δότη γίνεται σε χειρουργείο από ειδικούς αιματολόγους με παρακέντηση στα οστά της λεκάνης κάτω από γενική ή ραχιαία αναισθησία. Λαμβάνεται περίπου το 5% του μυελού των οστών, χωρίς να δημιουργεί κάποιο πρόβλημα διότι αναγεννάται γρήγορα. Τελικά, το προϊόν συλλογής υφίσταται επεξεργασία και το μόσχευμα αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων χορηγείται ενδοφλέβια στον ασθενή.

  • Ακτινοθεραπεία: Η χρήση ιοντίζουσας ακτινοβολίας χρησιμοποιείται για τη καταστροφή των καρκινικών κυττάρων, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι οι βλάβες που θα προκληθούν στο DNA των καρκινικών κυττάρων είναι μεγαλύτερες και δυσκολότερες να επιδιορθωθούν σε σύγκριση με βλάβες που θα προκληθούν στα γύρω υγιή κύτταρα. Η ακτινοθεραπεία γίνεται με επανειλημμένες μικρές δόσεις ακτινοβολίας, ώστε να δοθεί ο απαιτούμενος χρόνος για την επιδιόρθωση βλαβών υγιών κυττάρων που μπορεί να προκύψουν. Ωστόσο, η ακτινοθεραπεία χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία, χειρουργική ή και για την προετοιμασία της μεταμόσχευσης μυελού των οστών και όχι μόνη της.

Στην ακτινοθεραπεία, ο ασθενής ξαπλώνει σε ένα ειδικό τραπέζι και ένα μηχάνημα κινείται γύρω του, κατευθύνοντας την ακτινοβολία σε ακριβή σημεία του σώματός του. Συνήθως, δεν υπάρχουν παρενέργειες. Ωστόσο, υπάρχει μικρή πιθανότητα ναυτίας και εμετού.

Συμπερασματικά, παρά το γεγονός ότι παλαιότερα μεγάλο ποσοστό παιδιών που έπασχαν με λευχαιμία δεν επιβίωνε, σήμερα, ύστερα από έρευνες και ανάπτυξη της ιατρικής επιστήμης έχουν βελτιωθεί και αναπτυχθεί θεραπευτικές προσεγγίσεις με αποτέλεσμα αυτή η ασθένεια να αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά και πάνω από το 80% των παιδιών που πάσχουν, να επιβιώνουν.

Βιβλιογραφία:

TrueMed-ForLivingMore

Κοινοποιήστε 

| Επικοινωνία | Η ομάδα μας | Διαφημιστείτε στη truemed.gr|  | Όροι χρήσης | Προσωπικά δεδομένα | Copyright©Truemed | |Για περισσότερη ζωή | Υγειά-διατροφή |
Designed – Developed by Premiumweb.gr

 

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ 

© 2019 TrueMed Media. All rights reserved. Our website services, content, and products are for informational purposes only. TrueMed Media does not provide medical advice, diagnosis, or treatment.

Παιδική Λευχαιμία: Συμπτώματα, τύποι, Διάγνωση και Θεραπεία

 25-7-2020

 Τέντι Ποτσάι

Ο καρκίνος είναι μια λέξη που μόνο θετικά συναισθήματα δεν μπορεί να μας προκαλέσει. Αντιθέτως, μας προκαλεί έντονα συναισθήματα φόβου και ανασφάλειας για το μέλλον, πόσο μάλλον όταν ακούμε παιδιά να πάσχουν απο καρκίνο. Ένα είδος καρκίνου που «επιτίθεται» πιο συχνά κατά την παιδική ηλικία είναι η λευχαιμία, μια νόσος που προσβάλλει τα κύτταρα που παράγονται στον μυελό των οστών. Τα συμπτώματά της είναι συχνά ασαφή, όχι συγκεκριμένα και είναι πιθανό ο πάσχων να παραβλέψει τα συμπτώματα, επειδή μπορεί να μοιάζουν με συμπτώματα γρίπης. ‘Οσο γρηγορότερα διαγνωστεί ένα παιδί που πάσχει από λευχαιμία τόσο πιο μεγάλες πιθανότητες έχει να επιβιώσει. Ένα σημαντικό γεγονός είναι ότι πλέον η θεραπεία της είναι αποτελεσματική και μελέτες δείχνουν ποσοστό μεγαλύτερο του 80% των παιδιών που πάσχουν να θεραπεύονται. Παρακάτω θα αναλυθούν όσα πρέπει να ξέρουμε για την παιδική λευχαιμία.

Παράγοντες κινδύνου:

Οι παράγοντες που μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο εμφάνισης ορισμένων τύπων λευχαιμίας είναι:

  • Έκθεση σε ορισμένες χημικές ουσίες. Η έκθεση σε χημικές ουσίες όπως είναι το βενζόλιο, το οποίο βρίσκεται στη βενζίνη και χρησιμοποιείται από τη χημική βιομηχανία, συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο ορισμένων τύπων λευχαιμίας.

  • Έκθεση σε ιοντίζουσα ακτινοβολία. Η έκθεση σε ιοντίζουσα ακτινοβολία προκαλεί μεταλλάξεις στο DNA.

  • Οικογενειακό ιστορικό λευχαιμίας. Εάν κάποιο/α μέλος/οι της οικογένειας έχει/ουν διαγνωστεί με λευχαιμία, ο κίνδυνος της νόσου μπορεί να αυξηθεί.

  • Γενετικές διαταραχές. Με μελέτες έχει αποδειχθεί ότι γενετικές ανωμαλίες παίζουν ρόλο στην ανάπτυξη λευχαιμίας. Για παράδειγμα, το σύνδρομο Down σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο λευχαιμίας.

  • Κάπνισμα. Οι καπνιστές έχουν 150% έως 200% μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν οξεία λευχαιμία σε σύγκριση με άτομα που δεν καπνίζουν. Έρευνες δείχνουν ότι το βενζένιο, μια καρκινογόνος ουσία που βρίσκεται στον καπνό καπνιστικών προϊόντων, είναι υπεύθυνη για την πρόκληση 12% έως 58% των θανάτων από οξεία μυελογενή λευχαιμία λόγω καπνίσματος (δυστυχώς υπάρχει μεγάλος αριθμός καπνιστών από μικρή ηλικία).

  • Προηγούμενη θεραπεία για τον καρκίνο. Άτομα που είχαν συγκεκριμένους τύπους χημειοθεραπείας και ακτινοθεραπείας για άλλους καρκίνους, έχουν αυξημένο κίνδυνο ορισμένων τύπων λευχαιμίας.

Βέβαια, δεν σημαίνει ότι αν κάποιος έχει κάποιον από τους παραπάνω παράγοντες θα νοσήσει από λευχαιμία, καθώς υπάρχουν άτομα με τους παραπάνω παράγοντες χωρίς να έχουν λευχαιμία και άτομα που δεν έχουν κανέναν παράγοντα και έχουν λευχαιμία.

Συμπτώματα λευχαιμίας:

Γενικά, τα συμπτώματα ποικίλλουν, ανάλογα τον τύπο της λευχαιμίας. Ωστόσο, τα κοινά σημεία και συμπτώματα είναι:

  • Πυρετός
  • Κόπωση και αδυναμία
  • Διογκωμένοι λεμφαδένες, διογκωμένο ήπαρ ή σπλήνα
  • Συχνές λοιμώξεις
  • Εύκολη αιμορραγία ή μώλωπες
  • Μικρές κόκκινες κηλίδες στο αίμα (πετέχιες)
  • Απώλεια βάρους χωρίς προσπάθεια, ανορεξία
  • Εφίδρωση, κυρίως κατά τη διάρκεια της νύχτας
  • Οστικός πόνος (ένα χαρακτηριστικό σύμπτωμα της λευχαιμίας)

Τύποι παιδικής λευχαιμίας:

Η ταξινόμηση της λευχαιμίας γίνεται:

  • Ανάλογα με την πορεία της νόσου:

  • Οξεία: ξαφνική έναρξη με γρήγορο πολλαπλασιασμό των καρκινικών κυττάρων

  • Χρόνια: αργή έναρξη, αργή εξέλιξη της ασθένειας και πολύ ήπια τα πρώιμα συμπτώματα

  • Ανάλογα με το είδος του κυττάρου που πάσχει:

  • Λεμφοβλαστική ή λεμφοκυτταρική: επηρεάζει τα λεμφοειδή κύτταρα (λεμφοκύτταρα), τα οποία είναι υπεύθυνα για τον σχηματισμό του λεμφικού ιστού (που αποτελεί το ανοσοποιητικό μας)

  • Μυελοβλαστική ή μυελογενή: επηρεάζει τα μυελοειδή κύτταρα, τα οποία είναι υπεύθυνα για την παραγωγή ερυθρών αιμοσφαιρίων, λευκών αιμοσφαιρίων και των κυττάρων που παράγουν αιμοπετάλια

Υπάρχουν τέσσερις κύριοι τύποι:

  • Οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία (3/4 περιπτώσεις)

  • Οξεία μυελογενής λευχαιμία (μικρή περίπτωση)

  • Χρόνια μυελογενής λευχαιμία (πολύ σπάνια περίπτωση)

  • Χρόνια λεμφοκυτταρική λευχαιμία (πολύ σπάνια περίπτωση)

Παρακάτω θα δούμε αναλυτικά τους δύο πρώτους τύπους που είναι και οι πιο συχνοί:

Οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία (ΟΛΛ)

Πρόκειται για τον πιο συχνό καρκίνο της παιδικής ηλικίας και το 2ο αίτιο θανάτου σε παιδιά κάτω των 15 ετών. Παρότι παλιότερα η οξεία λευχαιμία συνδεόταν με θάνατο, σήμερα σε ποσοστό 80% των παιδιών (σε αντίθεση με τους ενήλικες που είναι 50%) που πάσχουν από οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία θεραπεύονται. Με διάφορες μελέτες έχει αποδειχθεί ότι άτομα που έχουν διαγνωστεί με μικρό αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων έχουν καλή πρόγνωση.

Η οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία είναι μια νεοπλασματική νόσος που χαρακτηρίζεται από τη μη ελεγχόμενη αύξηση των άωρων κυττάρων της λεμφικής σειράς (λεμφοβλάστες), τα οποία καταλαμβάνουν το μυελό των οστών και εκτοπίζουν τις φυσιολογικές σειρές του αίματος. Επειδή πρόκειται για οξεία λευχαιμία μπορεί να εισβάλλει και να διαδοθεί πολύ γρήγορα σε όλο το σώμα και σε όργανα όπως το ήπαρ, ο σπλήνας και οι λεμφαδένες. Έτσι, αν δεν υποβληθεί ο ασθενής σε θεραπεία άμεσα μπορεί να προέλθει θάνατος σε λίγους μήνες.

Πολλά από τα συμπτώματα της οξείας λεμφοβλαστικής λευχαιμίας οφείλονται σε έλλειψη φυσιολογικών κυττάρων του αίματος, καθώς τα κύτταρα της λευχαιμίας παραγκωνίζουν τα φυσιολογικά αυτά κύτταρα στο μυελό των οστών. Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο είναι ότι αυτή η ασθένεια, λόγω της έλλειψης ερυθρών αιμοσφαιρίων, μπορεί να προκαλέσει συμπτώματα αναιμίας (κόπωση, ζάλη, δυσκολία στην αναπνοή κλπ). Τα συμπτώματα λόγω έλλειψης αιμοπεταλίων είναι οι μώλωπες, η συχνή ρινορραγία, η αιμορραγία των ούλων και η σχετικά μεγαλύτερη, από την αναμενόμενη, αιμορραγία από μικρές περικοπές. Τέλος, τα συμπτώματα λόγω έλλειψης λευκών αιμοσφαιρίων είναι ο πυρετός και οι συχνές λοιμώξεις.

Οξεία μυελογενής λευχαιμία (ΟΜΛ)

Η οξεία μυελογενής λευχαιμία είναι μία ασθένεια που συμβαίνει συνήθως σε μεγαλύτερες ηλικίες (άνω των 40) και σπάνια σε μικρότερες ηλικίες. Ωστόσο, αποτελεί δεύτερη σε συχνότητα παιδικής λευχαιμίας. Τα παιδιά που πάσχουν από οξεία μυελογενή λευχαιμία έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να θεραπευτούν σε σχέση με ενήλικες σε ποσοστό 70%. Μελέτες έχουν δείξει ότι πολύ μικρά παιδιά και άτομα με μικρό αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων κατά τη διάγνωση έχουν καλή πρόγνωση.

Μια βλάβη που μπορεί να προκληθεί στο DNA του μυελοειδούς βλαστοκυττάρου, το οποίο είναι υπεύθυνο να μετατραπεί σε ερυθρά αιμοσφαίρια, λευκά αιμοσφαίρια και αιμοπετάλια, παρεμποδίζει τη σωστή ανάπτυξη και λειτουργία του. Αυτό έχεις ως αποτέλεσμα αυτά τα κύτταρα να παραγκωνίζουν τα φυσιολογικά κύτταρα του αίματος στο μυελό των οστών και μείωση φυσιολογικών κυττάρων. Όπως και στην οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία έτσι και εδώ η ασθένεια εξελίσσεται ραγδαία και είναι αναγκαία η γρήγορη αντιμετώπιση της καθώς είναι θανατηφόρα μέσα σε διάστημα λίγων εβδομάδων ή μηνών, εάν δεν αντιμετωπιστεί.

Όσον αφορά τα συμπτώματα, λόγω μείωσης των ερυθρών αιμοσφαιρίων ο ασθενής είναι χλωμός και κουρασμένος, λόγω μείωσης των λευκών αιμοσφαιρίων είναι πιο συχνές οι λοιμώξεις και η εμφάνιση πυρετού και τέλος λόγω μειωμένου αριθμού αιμοπεταλίων μπορεί να εμφανιστούν μώλωπες ή και κόκκινες κηλίδες στο δέρμα.

Διάγνωση λευχαιμίας:

 

Γενικά, πρέπει να γίνεται μια πολύ προσεκτική μελέτη των ατόμων που είναι ύποπτοι ότι πάσχουν λευχαιμία διότι υπάρχουν άλλες παθήσεις, κακοήθεις ή καλοήθεις, οι οποίες μιμούνται τις λευχαιμίες.

Η διαγνωστική διερεύνηση έχει σαν στόχο να διαπιστωθεί η ύπαρξη λευχαιμίας και να προσδιοριστούν τα χαρακτηριστικά της.

Παρακάτω ακολουθούν διαγνωστικές εξετάσεις για την διάγνωση λευχαιμίας:

  1. Κλινική εξέταση του ατόμου ώστε ο γιατρός να αναζητήσει φυσικά σημάδια λευχαιμίας (πρήξιμο λεμφαδένων κλπ) και λήψη προσωπικού και οικογενειακού ιστορικού.
  2. Γενική εξέταση αίματος για να δώσει πληροφορίες για τα επίπεδα ερυθρών αιμοσφαιρίων, λευκών αιμοσφαιρίων και αιμοπεταλίων όπου θα διαπιστωθεί ο αυξημένος αριθμός λευκών αιμοσφαιρίων και χαμηλά επίπεδα των υπολοίπων (σε περίπτωση λευχαιμίας). Φυσικά, ακολουθεί η μελέτη των κυττάρων στο μικροσκόπιο.
  3. Για την διάγνωση της λευχαιμίας απαραίτητη είναι η μελέτη του μυελού των οστών (εξέταση που ονομάζεται μυελόγραμμα). Πρόκειται μια εξέταση που συνίσταται στη λήψη υλικού με ειδική βελόνα από τα οστά (του ισχίου), με χρήση τοπικής αναισθησίας ή βραχείας νάρκωσης. Το δείγμα αποστέλλεται σε εργαστήριο για να αναζητήσει κύτταρα λευχαιμίας.
  4. Εξέταση του εγκεφαλονωτιαίου υγρού (ΕΝΥ) με οσφυονωτιαία παρακέντηση για να φανεί εάν υπάρχει διήθηση του κεντρικού νευρικού συστήματος από την λευχαιμία.
  5. Μελέτη της πήξης αίματος
  6. Μελέτη της καρδιακής λειτουργίας με ηλεκτροκαρδιογράφημα και με υπερηχογραφική μελέτη της καρδιάς. Με αυτή τη διαδικασία θα μπορεί να γίνει η διάγνωση είτε της οξείας λεμφοβλαστικής λευχαιμίας είτε της οξείας μυελοβλαστικής λευχαιμίας.
  7. Ίσως σε κάποιες ακτινογραφίες υπάρξουν κάποια ευρήματα που υποδηλώνουν λευχαιμία

Θεραπεία λευχαιμίας:

Η αντιμετώπιση της λευχαιμίας μπορεί να γίνει σε ειδικά παιδιατρικά ογκολογικά κέντρα, με παρουσία παιδιάτρων-ογκολόγων, νοσηλευτών και ψυχολόγων, οι οποίοι είναι εκεί για την ψυχολογική υποστήριξη τόσο των παιδιών όσο και των γονέων.

Η θεραπεία της λευχαιμίας είναι μακροχρόνια και μπορεί να φτάσει έως 2 χρόνια.

Παρακάτω θα δούμε τους πιο πιθανούς τρόπους για τη θεραπεία της λευχαιμίας:

  • Χημειοθεραπεία: H χημειοθεραπεία πρόκειται για έναν αποτελεσματικό τρόπο αντιμετώπισης της λευχαιμίας και πολλών άλλων καρκίνων. Ρόλος της είναι η καταστροφή όλων των καρκινικών κυττάρων και συνίσταται από την χορήγηση ισχυρών φαρμάκων είτε ενδοφλεβίως είτε από το στόμα. Έτσι, πρόκειται για μια «συστηματική αγωγή», δηλαδή θεραπεία που αφορά όλο το σώμα. Η διάρκεια της χημειοθεραπείας καθώς και η συχνότητα λήψης φαρμάκων εξαρτάται τη βαρύτητα της νόσου (δηλαδή το στάδιο του καρκίνου).

    Όπως είναι λογικό με την χημειοθεραπεία θα υπάρξουν κάποιες παρενέργειες και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι αυτή η θεραπεία καταστρέφει τόσο τα γρήγορα πολλαπλασιαζόμενα καρκινικά κύτταρα όσο και τα ταχέως πολλαπλασιαζόμενα υγιή κύτταρα. Αυτές είναι:

 

  • Ναυτία και εμετός (βλάβη σε υγιή κύτταρα του στομάχου και του εντέρου)

  • Απώλεια μαλλιών (βλάβη σε υγιή κύτταρα των θυλακίων των τριχών)

  • Αυξημένος κίνδυνος λοιμώξεων (βλάβη στα κύτταρα του μυελού των οστών)

  • Κόπωση (βλάβη στα κύτταρα του μυελού των οστών)

Έτσι, για τη μείωση των παρενεργειών, σε άτομα με καλή πρόγνωση η έρευνα στρέφεται σε σχεδιασμό θεραπειών με μειωμένες δόσεις ισχυρών φαρμάκων.

  • Mεταμόσχευση μυελού των οστών: Ένα μικρό ποσοστό παιδιών που δεν ανταποκρίνεται στην χημειοθεραπεία, είναι δυνατή η μεταμόσχευση μυελού των οστών. Αρχικά, αναζητάται ένας ιστοσυμβατός δότης από την οικογένεια και αν δεν βρεθεί κάποιος, γίνεται αναζήτηση εθελοντών δοτών με τις πιθανότητες να είναι σχετικά μεγάλες να βρεθεί ιστοσυμβατός δότης.

Πριν από τη μεταμόσχευση, ο ασθενής λαμβάνει υψηλές δόσεις χημειοθεραπείας ή ακτινοθεραπείας για τη καταστροφή του ασθενούς μυελού των οστών και στη συνέχεια γίνεται εισαγωγή βλαστικών κυττάρων από εθελοντή δότη, τα οποία θα σχηματίσουν αίμα και θα βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση του μυελού των οστών του ασθενούς. Η λήψη αυτών των βλαστικών κυττάρων από τον δότη γίνεται σε χειρουργείο από ειδικούς αιματολόγους με παρακέντηση στα οστά της λεκάνης κάτω από γενική ή ραχιαία αναισθησία. Λαμβάνεται περίπου το 5% του μυελού των οστών, χωρίς να δημιουργεί κάποιο πρόβλημα διότι αναγεννάται γρήγορα. Τελικά, το προϊόν συλλογής υφίσταται επεξεργασία και το μόσχευμα αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων χορηγείται ενδοφλέβια στον ασθενή.

  • Ακτινοθεραπεία: Η χρήση ιοντίζουσας ακτινοβολίας χρησιμοποιείται για τη καταστροφή των καρκινικών κυττάρων, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι οι βλάβες που θα προκληθούν στο DNA των καρκινικών κυττάρων είναι μεγαλύτερες και δυσκολότερες να επιδιορθωθούν σε σύγκριση με βλάβες που θα προκληθούν στα γύρω υγιή κύτταρα. Η ακτινοθεραπεία γίνεται με επανειλημμένες μικρές δόσεις ακτινοβολίας, ώστε να δοθεί ο απαιτούμενος χρόνος για την επιδιόρθωση βλαβών υγιών κυττάρων που μπορεί να προκύψουν. Ωστόσο, η ακτινοθεραπεία χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία, χειρουργική ή και για την προετοιμασία της μεταμόσχευσης μυελού των οστών και όχι μόνη της.

Στην ακτινοθεραπεία, ο ασθενής ξαπλώνει σε ένα ειδικό τραπέζι και ένα μηχάνημα κινείται γύρω του, κατευθύνοντας την ακτινοβολία σε ακριβή σημεία του σώματός του. Συνήθως, δεν υπάρχουν παρενέργειες. Ωστόσο, υπάρχει μικρή πιθανότητα ναυτίας και εμετού.

Συμπερασματικά, παρά το γεγονός ότι παλαιότερα μεγάλο ποσοστό παιδιών που έπασχαν με λευχαιμία δεν επιβίωνε, σήμερα, ύστερα από έρευνες και ανάπτυξη της ιατρικής επιστήμης έχουν βελτιωθεί και αναπτυχθεί θεραπευτικές προσεγγίσεις με αποτέλεσμα αυτή η ασθένεια να αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά και πάνω από το 80% των παιδιών που πάσχουν, να επιβιώνουν.

Βιβλιογραφία:

TrueMed-ForLivingMore

Κοινοποιήστε 

© 2019 TrueMed Media. All rights reserved. Our website services, content, and products are for informational purposes only. TrueMed Media does not provide medical advice, diagnosis, or treatment.

+ posts

Αρθρογράφος - Social Media Brand Manager

Ο Τέντι Ποτσάι γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου το 2000 στην Λαμία. Από μικρή ηλικία είχε αποφασίσει πως το επάγγελμα που θα ήθελε να ακολουθήσει είναι η ιατρική καθώς του αρέσει να βοηθάει ανθρώπους.

Ιδιότητα: Φοιτητής ιατρικής ιωαννίνων

Λοιπά προσόντα:

  • Κάτοχος πτυχίου αγγλικών επιπέδου Β2 (lower) του πανεπιστημίου Cambridge
  • Βασική γνώση Η/Υ- Περιβάλλον windows
  • Κάτοχος Ευρωπαικού διπλώματος πρώτων βοηθειών

Ημερίδες-Συνέδρια:

  • Διαχείριση επειγόντων περιστατικών: NEURO-ER EDITION
  • Eπείγουσες καταστάσεις στην εσωτερική παθολογία
  • Ημερίδα μεταμοσχεύσεων
  • Learning Strategies about Drugs

Επιπλέον Δραστηριότητες:

  • Αθλητικές δραστηριότητες
  • Ταξίδια

Πόλη που θα ήθελε να ζήσει: Νέα Υόρκη

Μεγαλύτερος φόβος: Φίδια

Αγαπημένη παιδική ταινία: Μαδαγασκάρη

Αγαπημένο quote: Life begins at the end of your comfort zone

Αριθμός άρθρων που έχει γράψει στην Truemed:  2