Νικολαος Σκαρτσανης

Η παγκόσμια κοινότητα βιώνει μια πρωτοφανή υγειονομική κρίση απο τις αρχές του 2020. Η αιτία, ενα νεο στέλεχος κορωνοϊού που έκανε την εμφάνιση του τον Δεκέμβρη του 2019 στη Γουχάν της Κίνας. Η τυπική συμπτωματολογία περιλαμβάνει εμπύρετο, ξηρό βήχα και γενικευμένη κόπωση. Λιγότερα συχνά οι ασθενείς περιγράφουν και συμπτώματα όπως ανοσμία, απώλεια γεύσης και πονόλαιμο.
Αυτή τη στιγμή η χώρα μας, μετράει πανώ απο 120.00 χιλιαδες κρούσματα, 3.370 θανάτους και 571 άτομα τα οποια δίνουν μάχη στις ΜΕΘ των εξουθενωμένων νοσοκομειακών μονάδων. Πόσο αντιπροσωπευτικά είναι αυτά τα νούμερα για την πραγματική επίπτωση που έχει ο ιος στον πληθυσμό; Μήπως είναι μεγαλύτερο το αποτύπωμα που έχει αφήσει στην κοινωνία;
Για την αντιμετώπιση της πανδημίας επιστρατεύτηκε η λύση του καθολικού εγκλεισμού. Αποτελεσματική μεν για τη μείωση της εξαάπλωσης του ιου αλλα καταστροφική για την ψυχική υγεία των ανθρώπων, όταν δεν συνοδεύεται απο ανάλογη πρόληψη η περίθαλψη. Ενα κοινωνικό ον όπως ο άνθρωπος, πρέπει για μήνες να περιορίσει δραματικά τις συναναστροφές του με αλλους ανθρωπους, να σταματήσει να εργάζεται, να μην προσφέρει στο σύνολο, να αποχωριστεί αγαπημένα του πρόσωπα και να διακόψει την άθληση του. Γεγονός που γίνεται πιο τρομακτικό αν αναλογιστεί κανείς οτι άλλαξε άρδην ο τρόπος ζωής του.
Σε συγχρονική μελέτη που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Βαγιαδολίδ στην Ισπανία ανάμεσα σε 2530 άτομα-μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας με θέμα τις ψυχολογικές επιδράσεις της έξαρσης του ιου και του εγκλεισμού, αναφέρθηκε οτι 21,34% εμφάνιζε άγχος, το 34,19% κατάθλιψη ενω ενα ποσοστό 28,14% στρες. Στην Ελλάδα συγκεκριμένα καταγράφηκε αύξηση της λήψης αντικαταθλιπτικων κατα 300%, με βάση τα δεδομένα που συλλέγονται απο τα λύματα. Επίσης παρατηρήθηκε και αυξηση στη ληψη των αγχολυτικων οπως προκύπτει απο τις συνταγογραφήσεις φαρμάκων. Αν λάβουμε υπόψιν τα παραπάνω δεδομένα μπορούμε να καταλάβουμε εύκολα οτι ακόμα και αυτοιίπου δεν νοσουν απο κορωνοϊό, έμμεσα πλήττονται ψυχικά απο αυτόν.
Μεγάλος ο αντίκτυπος της πανδημίας και σε μελη οικογενειών που ζουν σε διαφορετικές χώρες. Τα αυστηρά πρωτόκολλα για τις μετακινήσεις απαγορευουν επι της ουσίας τη μετακίνηση εκτός συνόρων. Δικοί τους άνθρωποι σε τόσο δύσκολους καιρούς, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. H μοναξιά απο μόνη της είναι ισχυρός αιτιολογικός παράγοντας για την ύπαρξη αρνητικών ιδεών. Δύναται δε, να οδηγήσει τους ανθρώπους που έχουν ήδη επιβαρυμένη ψυχική υγεία σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές. <<Ο κόσμος είναι τόσο μεγάλος που είναι σκληρό να είσαι μόνος>> είχε πει ο γάλλος ποιητής Alfred De Musset.
Σε δυσχερή θέση βρίσκεται και η παγκόσμια οικονομία. Πολλοί είναι αυτοί, που λόγω των συνθηκών και της φύσης του επαγγέλματος τους (βλ. καλλιτέχνες, υπάλληλοι αεροπορικών εταιρειών) αναγκαστικά τίθενται μειωση ωραριου εργασιας ή και πλήρη αναστολή.
Αναποτελεσματική αντιμετώπιση της επαγγελματικής κρίσης, πενιχρές κρατικές αποζημιώσεις και ενα αβέβαιο μέλλον για την εργασιακή αποκατάσταση. Δικαιολογημένα λοιπόν η ανησυχια και το στρες που δημιουργείται αν σκεφτεί κανείς πως τίθεται φανερά το θέμα της επιβίωσης των εν λόγω εργαζομένων και των εξαρτώμενων μελών.
Σε κάθε πανδημία έχουμε δυστυχώς και απώλεια ανθρώπινων ζωών. Το οικείο περιβάλλον των θυμάτων, με βάση τα περιοριστικά μέτρα, δεν μπορεί να τιμήσει τον νεκρό του. Ιδιαίτερα για την ελληνική κοινωνία, ήδη απο την αρχαιότητα, μια τυπική τελετή <<αποχαιρετισμού>> είναι μείζωνος σημασίας. Χάνουμε γονείς η φίλους και δεν μπορούμε να τους ασπαστούμε για τελευταία φορά.

Βαρύ συναίσθημα που πολλούς τους ακολουθεί σε όλη τους τη ζωή.
Σε αυτό το διάστημα του περιορισμού ακόμα και οι αθλητικές δραστηριότητες των πολιτών έχουν πάψει. Εκδρομές δεν επιτρέπονται, ταξίδια ακυρώνονται και οι θεατρικές παραστάσεις αναβάλλονται επ αόριστον. Στον άνθρωπο που δεν μπορεί να εργαστεί, να δει οικεία πρόσωπα και βλέπει τον κόσμο γύρω του να καταρρέει, του στερούμε και το δικαίωμα στη ψυχαγωγία η οποία αποδεδειγμένα είναι ζωτικής σημασίας για την εύρυθμη λειτουργία της ψυχής.
Αυτό που φαντάζει όμως βουνό για την πλειονότητα είναι το άγχος της αβεβαιότητας και του άγνωστου. Πότε θα επιστρέψουμε στην κανονικότητα, πότε θα παραχθεί εμβόλιο, με τι παρενέργειες; Δεν παίρνουν απάντηση και αυτό τους βαραινει περισσότερο. Εκεί οφείλουμε ως επιστημονική κοινότητα με προγραμματισμό και σε ύφος κατανοητο για ολες τις κοινωνικές ομάδες να ενημερώσουμε.
Οι συνθήκες που βιώνουμε είναι ιδιαίτερες. Εκτός απο την υγειονομική κρίση, αντιμετωπίζουμε και μια κοινωνικοοικονομική κρίση. Η αντιμετώπιση θα πρέπει να είναι ολισθική, τα μέτρα οριζόντια
και το θεραπεύειν οχι επιφανειακό αλλά ολιστικό. Η δημόσια υγεία δεν είναι απλά αριθμοί που ανακοινωνόνται καθημερινά στα ΜΜΕ. Μια απλή γρίπη λοιπόν η κάτι παραπάνω. 

https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/32450409/ —–> Μελετη του Πανεπιστημιου του Βαγιαδολιδ

 (Στην Ελλάδα συγκεκριμένα καταγράφηκε αύξηση της λήψης αντικαταθλιπτικων κατα 300%, με βάση τα δεδομένα που συλλέγονται απο τα λύματα. Επίσης παρατηρήθηκε και αυξηση στη ληψη των αγχολυτικων οπως προκύπτει απο τις συνταγογραφήσεις φαρμάκων.) ——–> Πληροφορια
απο το σεμιναριο <<Ψυχικη υγεια στην Πανδημια>> του Μητροπολιτικου κολλεγιου απο την κ. Μένη Μαλλιώρη, Ομότιμη Καθηγήτρια Ψυχιατρικής Πανεπιστημίου Αθηνών, Μέλος Δ.Σ. Ευρωπαϊκού Κέντρου Παρακολούθησης για τα Ναρκωτικά και την Τοξικομανία, τ.Πρόεδρος Οργανισμού Κατά των Ναρκωτικων, Υποψήφια Ευρωβουλευτής – Κίνημα Αλλαγής, τ. Ευρωβουλευτής 1999-2004.

TrueMed-ForLivingMore

 Νικολαος Σκαρτσανης

Η παγκόσμια κοινότητα βιώνει μια πρωτοφανή υγειονομική κρίση απο τις αρχές του 2020. Η αιτία, ενα νεο στέλεχος κορωνοϊού που έκανε την εμφάνιση του τον Δεκέμβρη του 2019 στη Γουχάν της Κίνας. Η τυπική συμπτωματολογία περιλαμβάνει εμπύρετο, ξηρό βήχα και γενικευμένη κόπωση. Λιγότερα συχνά οι ασθενείς περιγράφουν και συμπτώματα όπως ανοσμία, απώλεια γεύσης και πονόλαιμο.
Αυτή τη στιγμή η χώρα μας, μετράει πανώ απο 120.00 χιλιαδες κρούσματα, 3.370 θανάτους και 571 άτομα τα οποια δίνουν μάχη στις ΜΕΘ των εξουθενωμένων νοσοκομειακών μονάδων. Πόσο αντιπροσωπευτικά είναι αυτά τα νούμερα για την πραγματική επίπτωση που έχει ο ιος στον πληθυσμό; Μήπως είναι μεγαλύτερο το αποτύπωμα που έχει αφήσει στην κοινωνία;
Για την αντιμετώπιση της πανδημίας επιστρατεύτηκε η λύση του καθολικού εγκλεισμού. Αποτελεσματική μεν για τη μείωση της εξαάπλωσης του ιου αλλα καταστροφική για την ψυχική υγεία των ανθρώπων, όταν δεν συνοδεύεται απο ανάλογη πρόληψη η περίθαλψη. Ενα κοινωνικό ον όπως ο άνθρωπος, πρέπει για μήνες να περιορίσει δραματικά τις συναναστροφές του με αλλους ανθρωπους, να σταματήσει να εργάζεται, να μην προσφέρει στο σύνολο, να αποχωριστεί αγαπημένα του πρόσωπα και να διακόψει την άθληση του. Γεγονός που γίνεται πιο τρομακτικό αν αναλογιστεί κανείς οτι άλλαξε άρδην ο τρόπος ζωής του.
Σε συγχρονική μελέτη που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Βαγιαδολίδ στην Ισπανία ανάμεσα σε 2530 άτομα-μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας με θέμα τις ψυχολογικές επιδράσεις της έξαρσης του ιου και του εγκλεισμού, αναφέρθηκε οτι 21,34% εμφάνιζε άγχος, το 34,19% κατάθλιψη ενω ενα ποσοστό 28,14% στρες. Στην Ελλάδα συγκεκριμένα καταγράφηκε αύξηση της λήψης αντικαταθλιπτικων κατα 300%, με βάση τα δεδομένα που συλλέγονται απο τα λύματα. Επίσης παρατηρήθηκε και αυξηση στη ληψη των αγχολυτικων οπως προκύπτει απο τις συνταγογραφήσεις φαρμάκων. Αν λάβουμε υπόψιν τα παραπάνω δεδομένα μπορούμε να καταλάβουμε εύκολα οτι ακόμα και αυτοιίπου δεν νοσουν απο κορωνοϊό, έμμεσα πλήττονται ψυχικά απο αυτόν.
Μεγάλος ο αντίκτυπος της πανδημίας και σε μελη οικογενειών που ζουν σε διαφορετικές χώρες. Τα αυστηρά πρωτόκολλα για τις μετακινήσεις απαγορευουν επι της ουσίας τη μετακίνηση εκτός συνόρων. Δικοί τους άνθρωποι σε τόσο δύσκολους καιρούς, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. H μοναξιά απο μόνη της είναι ισχυρός αιτιολογικός παράγοντας για την ύπαρξη αρνητικών ιδεών. Δύναται δε, να οδηγήσει τους ανθρώπους που έχουν ήδη επιβαρυμένη ψυχική υγεία σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές. <<Ο κόσμος είναι τόσο μεγάλος που είναι σκληρό να είσαι μόνος>> είχε πει ο γάλλος ποιητής Alfred De Musset.
Σε δυσχερή θέση βρίσκεται και η παγκόσμια οικονομία. Πολλοί είναι αυτοί, που λόγω των συνθηκών και της φύσης του επαγγέλματος τους (βλ. καλλιτέχνες, υπάλληλοι αεροπορικών εταιρειών) αναγκαστικά τίθενται μειωση ωραριου εργασιας ή και πλήρη αναστολή.
Αναποτελεσματική αντιμετώπιση της επαγγελματικής κρίσης, πενιχρές κρατικές αποζημιώσεις και ενα αβέβαιο μέλλον για την εργασιακή αποκατάσταση. Δικαιολογημένα λοιπόν η ανησυχια και το στρες που δημιουργείται αν σκεφτεί κανείς πως τίθεται φανερά το θέμα της επιβίωσης των εν λόγω εργαζομένων και των εξαρτώμενων μελών.
Σε κάθε πανδημία έχουμε δυστυχώς και απώλεια ανθρώπινων ζωών. Το οικείο περιβάλλον των θυμάτων, με βάση τα περιοριστικά μέτρα, δεν μπορεί να τιμήσει τον νεκρό του. Ιδιαίτερα για την ελληνική κοινωνία, ήδη απο την αρχαιότητα, μια τυπική τελετή <<αποχαιρετισμού>> είναι μείζωνος σημασίας. Χάνουμε γονείς η φίλους και δεν μπορούμε να τους ασπαστούμε για τελευταία φορά.

Βαρύ συναίσθημα που πολλούς τους ακολουθεί σε όλη τους τη ζωή.
Σε αυτό το διάστημα του περιορισμού ακόμα και οι αθλητικές δραστηριότητες των πολιτών έχουν πάψει. Εκδρομές δεν επιτρέπονται, ταξίδια ακυρώνονται και οι θεατρικές παραστάσεις αναβάλλονται επ αόριστον. Στον άνθρωπο που δεν μπορεί να εργαστεί, να δει οικεία πρόσωπα και βλέπει τον κόσμο γύρω του να καταρρέει, του στερούμε και το δικαίωμα στη ψυχαγωγία η οποία αποδεδειγμένα είναι ζωτικής σημασίας για την εύρυθμη λειτουργία της ψυχής.
Αυτό που φαντάζει όμως βουνό για την πλειονότητα είναι το άγχος της αβεβαιότητας και του άγνωστου. Πότε θα επιστρέψουμε στην κανονικότητα, πότε θα παραχθεί εμβόλιο, με τι παρενέργειες; Δεν παίρνουν απάντηση και αυτό τους βαραινει περισσότερο. Εκεί οφείλουμε ως επιστημονική κοινότητα με προγραμματισμό και σε ύφος κατανοητο για ολες τις κοινωνικές ομάδες να ενημερώσουμε.
Οι συνθήκες που βιώνουμε είναι ιδιαίτερες. Εκτός απο την υγειονομική κρίση, αντιμετωπίζουμε και μια κοινωνικοοικονομική κρίση. Η αντιμετώπιση θα πρέπει να είναι ολισθική, τα μέτρα οριζόντια και το θεραπεύειν οχι επιφανειακό αλλά ολιστικό. Η δημόσια υγεία δεν είναι απλά αριθμοί που ανακοινωνόνται καθημερινά στα ΜΜΕ. Μια απλή γρίπη λοιπόν η κάτι παραπάνω. 

https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/32450409/ —–> Μελετη του Πανεπιστημιου του Βαγιαδολιδ

 (Στην Ελλάδα συγκεκριμένα καταγράφηκε αύξηση της λήψης αντικαταθλιπτικων κατα 300%, με βάση τα δεδομένα που συλλέγονται απο τα λύματα. Επίσης παρατηρήθηκε και αυξηση στη ληψη των αγχολυτικων οπως προκύπτει απο τις συνταγογραφήσεις φαρμάκων.) ——–> Πληροφορια
απο το σεμιναριο <<Ψυχικη υγεια στην Πανδημια>> του Μητροπολιτικου κολλεγιου απο την κ. Μένη Μαλλιώρη, Ομότιμη Καθηγήτρια Ψυχιατρικής Πανεπιστημίου Αθηνών, Μέλος Δ.Σ. Ευρωπαϊκού Κέντρου Παρακολούθησης για τα Ναρκωτικά και την Τοξικομανία, τ.Πρόεδρος Οργανισμού Κατά των Ναρκωτικων, Υποψήφια Ευρωβουλευτής – Κίνημα Αλλαγής, τ. Ευρωβουλευτής 1999-2004.

TrueMed-ForLivingMore