Τα μικροπλαστικά και οι δυσμενείς επιπτώσεις τους στην υγεία μας

 16-9-2020

 Χρήστος Βογιατζάκης

Με τον ερχομό του στις ζωές μας, κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, όλοι πίστεψαν ότι η ανθρωπότητα έκανε ένα βήμα προς τα μπρος και ότι βρέθηκε ένας εύκολος, οικονομικός και ασφαλής τρόπος φύλαξης, συσκευασίας και μεταφοράς αγαθών. Στη συνέχεια οι χρήσεις του επεκτάθηκαν ακόμη περισσότερο, ώστε κατά τη δεκαετία του ’80 παραγόταν παγκοσμίως σε μεγαλύτερη κλίμακα από το ατσάλι. Όμως, διανύοντας πλέον τον 21ο αιώνα, λίγοι είναι εκείνοι που δεν έχουν αντιληφθεί ότι το πλαστικό έχει μετατραπεί από όνειρο σε εφιάλτη και προξενεί τεράστια προβλήματα στους ανθρώπους και το περιβάλλον. Ένα υλικό σχεδόν αδύνατο να βιοαποικοδομηθεί, το οποίο εξαιτίας της υπέρμετρης χρήσης του καταλήγει σε μεγάλες ποσότητες στο θαλάσσιο περιβάλλον και θέτει σε κίνδυνο τη ζωή των μελών των θαλάσσιων οικοσυστημάτων. Ψαροπούλια πέφτουν νεκρά έχοντας μέσα στις κοιλιές τους κιλά συσσωρευμένων πλαστικών απορριμμάτων και χελώνες πνίγονται από πλαστικά καλαμάκια που σφηνώνουν και φράσσουν τους αεραγωγούς τους.

Προφανώς ο άνθρωπος θα ήταν αδύνατον να ξεφύγει από τις συνέπειες των ίδιων του των πράξεων. Οι επιστήμονες ήδη έχουν αναφέρει ότι τα μικροπλαστικά (πλαστική ύλη μεγέθους μικρότερου από 5 χιλιοστά) μπορούν να συσσωρεύονται στο εσωτερικό των ψαριών και μέσω της τροφικής αλυσίδας να εισέρχονται στον οργανισμό μας. Επίσης, οι άνθρωποι εκτίθενται σε μικροπλαστικά από τα υλικά συσκευασίας τροφίμων και ποτών. Η αλήθεια είναι ότι βρισκόμαστε σε αρκετά πρώιμο στάδιο για να καταγράψουμε πλήρως το σύνολο των συνεπειών που μπορεί να προκαλέσει η συσσώρευση ποσότητας μικροπλαστικών στο ανθρώπινο σώμα, όμως τα πρώτα βήματα έχουν ήδη γίνει.

Εμβληματική χημική ένωση για την επικινδυνότητα των πλαστικών αντικειμένων αποτελεί η Δισφαινόλη Α (γνωστή ως BPA). Έρευνες που εκτελέστηκαν σε βάθος δεκαετιών έχουν αποδείξει ότι το BPA, συστατικό πολλών πλαστικών αντικειμένων, δρα ως ενδοκρινικός διαταράκτης, δηλαδή μιμείται δομικά και λειτουργικά τις ανθρώπινες ορμόνες του φύλου (κατά βάση τα οιστρογόνα), με αποτέλεσμα την υπερβολική ενεργοποίηση των υποδοχέων αυτών των ορμονών, προκαλώντας μια σειρά ανεπιθύμητων ενεργειών τόσο σε πειραματόζωα όσο και σε ανθρώπους. Κάποιες από τις επιβλαβείς δράσεις του BPA στον ανθρώπινο οργανισμό είναι η αύξηση του κινδύνου εμφάνισης νεοπλασιών (π.χ. καρκίνος του μαστού στις γυναίκες και καρκίνος του προστάτη στους άνδρες), η πρόκληση προβλημάτων γονιμότητας σε άνδρες και γυναίκες, η συμμετοχή σε ασθένειες όπως το άσθμα και τα καρδιαγγειακά προβλήματα, η εμφάνιση αλλεργιών και η συμμετοχή σε μεταβολικά σύνδρομα όπως ο διαβήτης. Οι καταναλωτές οφείλουν να διατηρούν τις επιφυλάξεις τους στα προϊόντα με σήμανση BPA free, καθώς δεν είναι λίγες οι βιομηχανίες που έχουν αντικαταστήσει την ένωση BPA με την BPS, ελαφρώς διαφορετική ως προς τη δομή, αλλά με πολλά ερωτηματικά για το αν είναι περισσότερο ασφαλής.

Η λίστα με τα επιβλαβή συστατικά των πλαστικών αντικειμένων είναι μακροσκελής και περιλαμβάνει ενώσεις όπως διοξίνες, φθαλικές ενώσεις, πολυβινυλοχλωρίδιο, βαρέα μέταλλα και άλλα τοξικά χημικά.

Η επιστημονική κοινότητα προσπαθεί να σκεφτεί δημιουργικά και να εφεύρει νέους τρόπους για τη μείωση της ρύπανσης του θαλάσσιου περιβάλλοντος από πλαστικά και κατά συνέπεια της μικρότερης έκθεσης του ανθρώπου σε μικροπλαστικά. Μια καινοτόμα ιδέα ξεκίνησε από το πανεπιστήμιο του Portsmouth, έπειτα από την παρατήρηση ότι ορισμένοι τύποι βακτηρίων προσαρμόστηκαν στην παρουσία πλαστικών ουσιών στο περιβάλλον τους και ανέπτυξαν ένζυμα που διασπούν το πλαστικό, ώστε να τραφούν από αυτό. Οι ερευνητές προσπαθούν να απομονώσουν και να βελτιώσουν τη δραστικότητα αυτών των ενζύμων, ώστε να επιστρατευτούν στη μάχη της μείωσης του όγκου των πλαστικών απορριμμάτων. Παρόλα αυτά, όσο τέτοιες ιδέες δεν μπορούν ακόμη να εφαρμοστούν σε μαζικό επίπεδο, το βάρος της καταπολέμησης της ρύπανσης από πλαστικά βαραίνει εμάς τους ίδιους. Η ανακύκλωση είναι ένα σημαντικό όπλο στη φαρέτρα, αλλά από μόνη της δεν αρκεί. Η λύση κρύβεται στην εξαρχής μείωση του όγκου πλαστικού που χρησιμοποιούμε. Ορισμένα στατιστικά στοιχεία έδειξαν ότι στις ΗΠΑ χρησιμοποιούνται ετησίως 100 δισεκατομμύρια πλαστικές σακούλες, αριθμός που αντιστοιχεί περίπου σε 1 πλαστική σακούλα ανά άτομο καθημερινά. Πλήθος τέτοιων πλαστικών συσκευασιών καταλήγει στους ωκεανούς και στο εσωτερικό των θαλάσσιων οργανισμών. 

TrueMed-ForLivingMore

Κοινοποιήστε 

| Επικοινωνία | Η ομάδα μας | Διαφημιστείτε στη truemed.gr|  | Όροι χρήσης | Προσωπικά δεδομένα | Copyright©Truemed | |Για περισσότερη ζωή | Υγειά-διατροφή |
Designed – Developed by Premiumweb.gr

 

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ 

© 2019 TrueMed Media. All rights reserved. Our website services, content, and products are for informational purposes only. TrueMed Media does not provide medical advice, diagnosis, or treatment.

Τα μικροπλαστικά και οι δυσμενείς επιπτώσεις τους στην υγεία μας

 16-9-2020

 Χρήστος Βογιατζάκης

Με τον ερχομό του στις ζωές μας, κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, όλοι πίστεψαν ότι η ανθρωπότητα έκανε ένα βήμα προς τα μπρος και ότι βρέθηκε ένας εύκολος, οικονομικός και ασφαλής τρόπος φύλαξης, συσκευασίας και μεταφοράς αγαθών. Στη συνέχεια οι χρήσεις του επεκτάθηκαν ακόμη περισσότερο, ώστε κατά τη δεκαετία του ’80 παραγόταν παγκοσμίως σε μεγαλύτερη κλίμακα από το ατσάλι. Όμως, διανύοντας πλέον τον 21ο αιώνα, λίγοι είναι εκείνοι που δεν έχουν αντιληφθεί ότι το πλαστικό έχει μετατραπεί από όνειρο σε εφιάλτη και προξενεί τεράστια προβλήματα στους ανθρώπους και το περιβάλλον. Ένα υλικό σχεδόν αδύνατο να βιοαποικοδομηθεί, το οποίο εξαιτίας της υπέρμετρης χρήσης του καταλήγει σε μεγάλες ποσότητες στο θαλάσσιο περιβάλλον και θέτει σε κίνδυνο τη ζωή των μελών των θαλάσσιων οικοσυστημάτων. Ψαροπούλια πέφτουν νεκρά έχοντας μέσα στις κοιλιές τους κιλά συσσωρευμένων πλαστικών απορριμμάτων και χελώνες πνίγονται από πλαστικά καλαμάκια που σφηνώνουν και φράσσουν τους αεραγωγούς τους.

Προφανώς ο άνθρωπος θα ήταν αδύνατον να ξεφύγει από τις συνέπειες των ίδιων του των πράξεων. Οι επιστήμονες ήδη έχουν αναφέρει ότι τα μικροπλαστικά (πλαστική ύλη μεγέθους μικρότερου από 5 χιλιοστά) μπορούν να συσσωρεύονται στο εσωτερικό των ψαριών και μέσω της τροφικής αλυσίδας να εισέρχονται στον οργανισμό μας. Επίσης, οι άνθρωποι εκτίθενται σε μικροπλαστικά από τα υλικά συσκευασίας τροφίμων και ποτών. Η αλήθεια είναι ότι βρισκόμαστε σε αρκετά πρώιμο στάδιο για να καταγράψουμε πλήρως το σύνολο των συνεπειών που μπορεί να προκαλέσει η συσσώρευση ποσότητας μικροπλαστικών στο ανθρώπινο σώμα, όμως τα πρώτα βήματα έχουν ήδη γίνει.

Εμβληματική χημική ένωση για την επικινδυνότητα των πλαστικών αντικειμένων αποτελεί η Δισφαινόλη Α (γνωστή ως BPA). Έρευνες που εκτελέστηκαν σε βάθος δεκαετιών έχουν αποδείξει ότι το BPA, συστατικό πολλών πλαστικών αντικειμένων, δρα ως ενδοκρινικός διαταράκτης, δηλαδή μιμείται δομικά και λειτουργικά τις ανθρώπινες ορμόνες του φύλου (κατά βάση τα οιστρογόνα), με αποτέλεσμα την υπερβολική ενεργοποίηση των υποδοχέων αυτών των ορμονών, προκαλώντας μια σειρά ανεπιθύμητων ενεργειών τόσο σε πειραματόζωα όσο και σε ανθρώπους. Κάποιες από τις επιβλαβείς δράσεις του BPA στον ανθρώπινο οργανισμό είναι η αύξηση του κινδύνου εμφάνισης νεοπλασιών (π.χ. καρκίνος του μαστού στις γυναίκες και καρκίνος του προστάτη στους άνδρες), η πρόκληση προβλημάτων γονιμότητας σε άνδρες και γυναίκες, η συμμετοχή σε ασθένειες όπως το άσθμα και τα καρδιαγγειακά προβλήματα, η εμφάνιση αλλεργιών και η συμμετοχή σε μεταβολικά σύνδρομα όπως ο διαβήτης. Οι καταναλωτές οφείλουν να διατηρούν τις επιφυλάξεις τους στα προϊόντα με σήμανση BPA free, καθώς δεν είναι λίγες οι βιομηχανίες που έχουν αντικαταστήσει την ένωση BPA με την BPS, ελαφρώς διαφορετική ως προς τη δομή, αλλά με πολλά ερωτηματικά για το αν είναι περισσότερο ασφαλής.

Η λίστα με τα επιβλαβή συστατικά των πλαστικών αντικειμένων είναι μακροσκελής και περιλαμβάνει ενώσεις όπως διοξίνες, φθαλικές ενώσεις, πολυβινυλοχλωρίδιο, βαρέα μέταλλα και άλλα τοξικά χημικά.

Η επιστημονική κοινότητα προσπαθεί να σκεφτεί δημιουργικά και να εφεύρει νέους τρόπους για τη μείωση της ρύπανσης του θαλάσσιου περιβάλλοντος από πλαστικά και κατά συνέπεια της μικρότερης έκθεσης του ανθρώπου σε μικροπλαστικά. Μια καινοτόμα ιδέα ξεκίνησε από το πανεπιστήμιο του Portsmouth, έπειτα από την παρατήρηση ότι ορισμένοι τύποι βακτηρίων προσαρμόστηκαν στην παρουσία πλαστικών ουσιών στο περιβάλλον τους και ανέπτυξαν ένζυμα που διασπούν το πλαστικό, ώστε να τραφούν από αυτό. Οι ερευνητές προσπαθούν να απομονώσουν και να βελτιώσουν τη δραστικότητα αυτών των ενζύμων, ώστε να επιστρατευτούν στη μάχη της μείωσης του όγκου των πλαστικών απορριμμάτων. Παρόλα αυτά, όσο τέτοιες ιδέες δεν μπορούν ακόμη να εφαρμοστούν σε μαζικό επίπεδο, το βάρος της καταπολέμησης της ρύπανσης από πλαστικά βαραίνει εμάς τους ίδιους. Η ανακύκλωση είναι ένα σημαντικό όπλο στη φαρέτρα, αλλά από μόνη της δεν αρκεί. Η λύση κρύβεται στην εξαρχής μείωση του όγκου πλαστικού που χρησιμοποιούμε. Ορισμένα στατιστικά στοιχεία έδειξαν ότι στις ΗΠΑ χρησιμοποιούνται ετησίως 100 δισεκατομμύρια πλαστικές σακούλες, αριθμός που αντιστοιχεί περίπου σε 1 πλαστική σακούλα ανά άτομο καθημερινά. Πλήθος τέτοιων πλαστικών συσκευασιών καταλήγει στους ωκεανούς και στο εσωτερικό των θαλάσσιων οργανισμών. 

TrueMed-ForLivingMore

Κοινοποιήστε 

© 2019 TrueMed Media. All rights reserved. Our website services, content, and products are for informational purposes only. TrueMed Media does not provide medical advice, diagnosis, or treatment.

+ posts

Το μέλος αυτό έχει μπει στην ομάδα της TrueMed, αλλά ακόμα δεν εχει συνεισφέρει κάποιο άρθρο στην σελίδα μας.