Ζωχιός Γιώργος (μετάφραση)

Το βραβείο Νόμπελ φυσιολογίας 2020 δόθηκε στους Harvey J. Alter, Michael Houghton και Charles M. Rice για την ανακάλυψη του ιού της Ηπατίτιδας Γ.

Περίληψη

Το Νόμπελ φυσιολογίας και ιατρικής φέτος βραβεύτηκε σε τρείς επιστήμονες των οποίων οι προσφορές βοήθησαν σημαντικά στην μάχη κατά της ηπατίτιδας, ένα μείζον πρόβλημα υγείας το οποίο προκαλεί κίρρωση και καρκίνο του ήπατος σε ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

Οι συνεισφορές των Harvey J. Alter, Michael Houghton και Charles M. Rice, οδήγησαν στην αναγνώριση ενός νέου ιού, ο οποίος συνδέεται με την ηπατίτιδα Γ. Η ανακάλυψη των ιών της Ηπατίτιδας Α και Β, προγενέστερα υπήρξαν σημαντικά βήματα για την καταπολέμηση των αντίστοιχων ασθενειών του αίματος, άλλα πολλές ακόμα περιπτώσεις παρέμεναν ανεξήγητες. Με την ταυτοποίηση του ιού της ηπατίτιδας Γ επιφάνηκε η αιτία των υπολοίπων περιπτώσεων και άνοιξε ο δρόμος για νέες δοκιμασίες αίματος και εμβόλια που έσωσαν εκατομμύριες ζωές.

Ηπατίτιδα – μια παγκόσμια απειλή για την υγεία

Η φλεγμονή του ήπατος, ή αλλιώς ηπατίτιδα, προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις ήπαρ και την κατάληξη -ιτις που σημαίνει φλεγμονή του οργάνου. Προκαλείται κυρίως από ιούς, όμως η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, τοξικές ουσίες και τα αυτοάνοσα νοσήματα είναι επίσης σημαντικές αιτίες. Την δεκαετία του 1940 έγινε κατανοητό πως υπάρχουν δύο τύποι μεταδιδόμενης ηπατίτιδας. Η πρώτη είναι η ηπατίτιδα Α, η οποία μεταδίδεται δια μολυσμένης τροφής και νερού και σε γενικές γραμμές έχει μικρή μακροχρόνια επίδραση στους ασθενείς. Ο δεύτερος τύπος είναι πολύ πιο επικίνδυνος, μεταδίδεται μέσω αίματος και σωματικών υγρών και μπορεί να παραμείνει σε λανθάνουσα κατάσταση για χρόνια, προτού να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα υγείας, όπως καρκίνο και κίρρωση του ήπατος. Η μεταφερόμενη από το αίμα ηπατίτιδα έχει υψηλή θνησιμότητα και ευθύνεται για εκατομμύριους θανάτους ετησίως. Μεταφερόμενες από το αίμα είναι οι ηπατίτιδες Β και Γ.

Ένα άγνωστο μολυσματικό σωματίδιο

Το κύριο σημείο στην καταπολέμηση μιας μολυσματικής ασθένειας είναι η ανακάλυψη του μολυσματικού παράγοντα που την προκαλεί. Την δεκαετία του 60΄, ο Baruch Blumberg διαπίστωσε πως για την μεταφερόμενη από το αίμα ηπατίτιδα ευθυνόταν ένας ιός, τον οποίο ονόμασε ιό της ηπατίτιδας Β. Χάρη στην ανακάλυψη αυτή αναπτύχθηκαν μέθοδοι διάγνωσης και το εμβόλιο κατά του ιού και ο Blumberg βραβεύτηκε με το Νόμπελ το 1976.

Την ίδια περίοδο ο Harvey J. Alter μελετούσε την εμφάνιση ηπατίτιδας μέσω μετάγγισης αίματος στο Εθνικό Ινστιτούτο υγείας των ΗΠΑ. Παρόλο που η διάγνωση της ηπατίτιδας Β βοήθησε να μειωθούν τα κρούσματα, ένας μεγάλος αριθμός περιστατικών παρέμεινε. Τα κρούσματα αυτά δεν οφείλονταν ούτε στην ηπατίτιδα Α, αλλά σε έναν άγνωστο μολυσματικό παράγοντα. Με τα πειράματα του ο Alter κατάλαβε πως ο παράγοντας αυτός μεταδίδεται με το αίμα, μολύνει χιμπατζήδες (οι οποίοι είναι επίσης ξενιστές του ιού της ηπατίτιδας, πέραν από τον άνθρωπο) και έχει χαρακτηριστικά ιού. Η μυστηριώδης αυτή ασθένεια έγινε γνωστή ως μια “μη Α” και “μη Β” ηπατίτιδα.

Η αναγνώριση του ιού της ηπατίτιδας Γ

Τα αρχικά στάδια αναγνώρισης του ιού της ηπατίτιδας Γ ήταν δύσκολα, καθώς ο ιός δεν μπορούσε να απομονωθεί και να αναλυθεί με τις κλασσικές μεθόδους (το 70΄). Ο Michael Houghton, ο οποίος δούλευε για την φαρμακευτική εταιρεία Chiron, είχε αναλάβει να απομονώσει το γενετικό υλικό του ιού. Ο Houghton και οι συνεργάτες του έφτιαξαν μία συλλογή τμημάτων DNA που βρέθηκαν στο αίμα μολυσμένων χιμπατζήδων. Αν και τα περισσότερα από τα τμήματα DNA ανήκαν στο χιμπατζή, ήταν αναμενόμενο πως μερικά θα προέρχονται από τον άγνωστο ιό. Υπό την υπόθεση πως το αίμα των ασθενών θα περιέχει αντισώματα έναντι του ιού, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν ορό μολυσμένων χιμπατζήδων για να αναγνωρίσουν τμήματα κλώνων του ιικού DNA. Μετά από εκτενή μελέτη, βρέθηκε ένας πρωτοφανής κλώνος ενός RNA ιού της οικογένειας Flavivirus ο οποίος ονομάστηκε ιός της ηπατίτιδας Γ. Η ύπαρξη αντισωμάτων έναντι αυτού του ιού σε ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα επαλήθευε το εύρημα του Houghton και της ομάδας του.

Το τελευταίο ερώτημα που απέμεινε ήταν αν ο ιός ήταν ικανός να προκαλέσει ηπατίτιδα από μόνος του. Για να δοθεί απάντηση σε αυτό, οι επιστήμονες έπρεπε να αποδείξουν ότι ο κλωνοποιημένος ιός είναι ικανός να πολλαπλασιάζεται και να προκαλεί ασθένεια. Ο Charles M. Rice, ερευνητής στο Washington University του St. Louis, μαζί με άλλες ομάδες, παρατήρησαν μια προηγουμένως αχαρακτήριστη περιοχή στο τέλος του ιικού γονιδιώματος, η οποία υποπτευόταν ότι συνδέεται με τον πολλαπλασιασμό του ιού. Ο Rice δημιούργησε μέσω τεχνικών γενετικής μηχανικής ένα στέλεχος του ιού της ηπατίτιδας Γ, το οποίο περιείχε αυτή την περιοχή και το εμβολίασε σε χιμπατζήδες. Όταν οι χιμπατζήδες αυτοί εμφάνισαν συμπτώματα ηπατίτιδας, είχε πλέον αποδειχθεί ότι πράγματι ήταν ο ιός αυτός που ευθυνόταν για τις άγνωστες περιπτώσεις ηπατίτιδας.

Η σημαντικότητα της ανακάλυψης

Χάρη στην συνεισφορά των τριών βραβευμένων επιστημόνων και των ομάδων τους αναπτύχθηκαν τεχνικές που βοήθησαν στη μάχη κατά της ιογενούς λοίμωξης του ήπατος. Χάρη στις διαγνωστικές δοκιμασίες αίματος έχουν εξαλειφθεί οι περιπτώσεις λοίμωξης μετά από μετάγγιση μολυσμένου αίματος. Επίσης η ανακάλυψη αυτή οδήγησε στην ανάπτυξη αντικών φαρμάκων και εμβολίων κατά της ηπατίτιδας Γ. Πλέον, τριάντα χρόνια μετά από αυτήν την ανακάλυψη, η ηπατίτιδα θεωρείται θεραπεύσιμη και πολύ κοντά στο να εξαλειφθεί από τον κόσμο.

Σημαντικές δημοσιεύσεις

Alter HJ, Holland PV, Purcell RH, Lander JJ, Feinstone SM, Morrow AG, Schmidt PJ. Posttransfusion hepatitis after exclusion of commercial and hepatitis-B antigen-positive donors. Ann Intern Med. 1972; 77:691-699.

Feinstone SM, Kapikian AZ, Purcell RH, Alter HJ, Holland PV. Transfusion-associated hepatitis not due to viral hepatitis type A or B. N Engl J Med. 1975; 292:767-770.

Alter HJ, Holland PV, Morrow AG, Purcell RH, Feinstone SM, Moritsugu Y. Clinical and serological analysis of transfusion-associated hepatitis. Lancet. 1975; 2:838-841.

Alter HJ, Purcell RH, Holland PV, Popper H. Transmissible agent in non-A, non-B hepatitis. Lancet. 1978; 1:459-463.

Choo QL, Kuo G, Weiner AJ, Overby LR, Bradley DW, Houghton M. Isolation of a cDNA clone derived from a blood-borne non-A, non-B viral hepatitis genome. Science. 1989; 244:359-362.

Kuo G., Choo QL, Alter HJ, Gitnick GL, Redeker AG, Purcell RH, Miyamura T, Dienstag JL, Alter CE, Stevens CE, Tegtmeier GE, Bonino F, Colombo M, Lee WS, Kuo C., Berger K, Shuster JR, Overby LR, Bradley DW, Houghton M. An assay for circulating antibodies to a major etiologic virus of human non-A, non-B hepatitis. Science. 1989; 244:362-364.

Kolykhalov AA, Agapov EV, Blight KJ, Mihalik K, Feinstone SM, Rice CM. Transmission of hepatitis C by intrahepatic inoculation with transcribed RNA. Science. 1997; 277:570-574.

Το πρωτότυπο άρθρο από την επίσημη σελίδα:

 https://www.nobelprize.org/prizes/medicine/2020/press-release/

TrueMed-ForLivingMore

 Ζωχιός Γιώργος (μετάφραση)

Το βραβείο Νόμπελ φυσιολογίας 2020 δόθηκε στους Harvey J. Alter, Michael Houghton και Charles M. Rice για την ανακάλυψη του ιού της Ηπατίτιδας Γ.

Περίληψη

Το Νόμπελ φυσιολογίας και ιατρικής φέτος βραβεύτηκε σε τρείς επιστήμονες των οποίων οι προσφορές βοήθησαν σημαντικά στην μάχη κατά της ηπατίτιδας, ένα μείζον πρόβλημα υγείας το οποίο προκαλεί κίρρωση και καρκίνο του ήπατος σε ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

Οι συνεισφορές των Harvey J. Alter, Michael Houghton και Charles M. Rice, οδήγησαν στην αναγνώριση ενός νέου ιού, ο οποίος συνδέεται με την ηπατίτιδα Γ. Η ανακάλυψη των ιών της Ηπατίτιδας Α και Β, προγενέστερα υπήρξαν σημαντικά βήματα για την καταπολέμηση των αντίστοιχων ασθενειών του αίματος, άλλα πολλές ακόμα περιπτώσεις παρέμεναν ανεξήγητες. Με την ταυτοποίηση του ιού της ηπατίτιδας Γ επιφάνηκε η αιτία των υπολοίπων περιπτώσεων και άνοιξε ο δρόμος για νέες δοκιμασίες αίματος και εμβόλια που έσωσαν εκατομμύριες ζωές.

Ηπατίτιδα – μια παγκόσμια απειλή για την υγεία

Η φλεγμονή του ήπατος, ή αλλιώς ηπατίτιδα, προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις ήπαρ και την κατάληξη -ιτις που σημαίνει φλεγμονή του οργάνου. Προκαλείται κυρίως από ιούς, όμως η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, τοξικές ουσίες και τα αυτοάνοσα νοσήματα είναι επίσης σημαντικές αιτίες. Την δεκαετία του 1940 έγινε κατανοητό πως υπάρχουν δύο τύποι μεταδιδόμενης ηπατίτιδας. Η πρώτη είναι η ηπατίτιδα Α, η οποία μεταδίδεται δια μολυσμένης τροφής και νερού και σε γενικές γραμμές έχει μικρή μακροχρόνια επίδραση στους ασθενείς. Ο δεύτερος τύπος είναι πολύ πιο επικίνδυνος, μεταδίδεται μέσω αίματος και σωματικών υγρών και μπορεί να παραμείνει σε λανθάνουσα κατάσταση για χρόνια, προτού να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα υγείας, όπως καρκίνο και κίρρωση του ήπατος. Η μεταφερόμενη από το αίμα ηπατίτιδα έχει υψηλή θνησιμότητα και ευθύνεται για εκατομμύριους θανάτους ετησίως. Μεταφερόμενες από το αίμα είναι οι ηπατίτιδες Β και Γ.

Ένα άγνωστο μολυσματικό σωματίδιο

Το κύριο σημείο στην καταπολέμηση μιας μολυσματικής ασθένειας είναι η ανακάλυψη του μολυσματικού παράγοντα που την προκαλεί. Την δεκαετία του 60΄, ο Baruch Blumberg διαπίστωσε πως για την μεταφερόμενη από το αίμα ηπατίτιδα ευθυνόταν ένας ιός, τον οποίο ονόμασε ιό της ηπατίτιδας Β. Χάρη στην ανακάλυψη αυτή αναπτύχθηκαν μέθοδοι διάγνωσης και το εμβόλιο κατά του ιού και ο Blumberg βραβεύτηκε με το Νόμπελ το 1976.

Την ίδια περίοδο ο Harvey J. Alter μελετούσε την εμφάνιση ηπατίτιδας μέσω μετάγγισης αίματος στο Εθνικό Ινστιτούτο υγείας των ΗΠΑ. Παρόλο που η διάγνωση της ηπατίτιδας Β βοήθησε να μειωθούν τα κρούσματα, ένας μεγάλος αριθμός περιστατικών παρέμεινε. Τα κρούσματα αυτά δεν οφείλονταν ούτε στην ηπατίτιδα Α, αλλά σε έναν άγνωστο μολυσματικό παράγοντα. Με τα πειράματα του ο Alter κατάλαβε πως ο παράγοντας αυτός μεταδίδεται με το αίμα, μολύνει χιμπατζήδες (οι οποίοι είναι επίσης ξενιστές του ιού της ηπατίτιδας, πέραν από τον άνθρωπο) και έχει χαρακτηριστικά ιού. Η μυστηριώδης αυτή ασθένεια έγινε γνωστή ως μια “μη Α” και “μη Β” ηπατίτιδα.

Η αναγνώριση του ιού της ηπατίτιδας Γ

Τα αρχικά στάδια αναγνώρισης του ιού της ηπατίτιδας Γ ήταν δύσκολα, καθώς ο ιός δεν μπορούσε να απομονωθεί και να αναλυθεί με τις κλασσικές μεθόδους (το 70΄). Ο Michael Houghton, ο οποίος δούλευε για την φαρμακευτική εταιρεία Chiron, είχε αναλάβει να απομονώσει το γενετικό υλικό του ιού. Ο Houghton και οι συνεργάτες του έφτιαξαν μία συλλογή τμημάτων DNA που βρέθηκαν στο αίμα μολυσμένων χιμπατζήδων. Αν και τα περισσότερα από τα τμήματα DNA ανήκαν στο χιμπατζή, ήταν αναμενόμενο πως μερικά θα προέρχονται από τον άγνωστο ιό. Υπό την υπόθεση πως το αίμα των ασθενών θα περιέχει αντισώματα έναντι του ιού, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν ορό μολυσμένων χιμπατζήδων για να αναγνωρίσουν τμήματα κλώνων του ιικού DNA. Μετά από εκτενή μελέτη, βρέθηκε ένας πρωτοφανής κλώνος ενός RNA ιού της οικογένειας Flavivirus ο οποίος ονομάστηκε ιός της ηπατίτιδας Γ. Η ύπαρξη αντισωμάτων έναντι αυτού του ιού σε ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα επαλήθευε το εύρημα του Houghton και της ομάδας του.

Το τελευταίο ερώτημα που απέμεινε ήταν αν ο ιός ήταν ικανός να προκαλέσει ηπατίτιδα από μόνος του. Για να δοθεί απάντηση σε αυτό, οι επιστήμονες έπρεπε να αποδείξουν ότι ο κλωνοποιημένος ιός είναι ικανός να πολλαπλασιάζεται και να προκαλεί ασθένεια. Ο Charles M. Rice, ερευνητής στο Washington University του St. Louis, μαζί με άλλες ομάδες, παρατήρησαν μια προηγουμένως αχαρακτήριστη περιοχή στο τέλος του ιικού γονιδιώματος, η οποία υποπτευόταν ότι συνδέεται με τον πολλαπλασιασμό του ιού. Ο Rice δημιούργησε μέσω τεχνικών γενετικής μηχανικής ένα στέλεχος του ιού της ηπατίτιδας Γ, το οποίο περιείχε αυτή την περιοχή και το εμβολίασε σε χιμπατζήδες. Όταν οι χιμπατζήδες αυτοί εμφάνισαν συμπτώματα ηπατίτιδας, είχε πλέον αποδειχθεί ότι πράγματι ήταν ο ιός αυτός που ευθυνόταν για τις άγνωστες περιπτώσεις ηπατίτιδας.

Η σημαντικότητα της ανακάλυψης

Χάρη στην συνεισφορά των τριών βραβευμένων επιστημόνων και των ομάδων τους αναπτύχθηκαν τεχνικές που βοήθησαν στη μάχη κατά της ιογενούς λοίμωξης του ήπατος. Χάρη στις διαγνωστικές δοκιμασίες αίματος έχουν εξαλειφθεί οι περιπτώσεις λοίμωξης μετά από μετάγγιση μολυσμένου αίματος. Επίσης η ανακάλυψη αυτή οδήγησε στην ανάπτυξη αντικών φαρμάκων και εμβολίων κατά της ηπατίτιδας Γ. Πλέον, τριάντα χρόνια μετά από αυτήν την ανακάλυψη, η ηπατίτιδα θεωρείται θεραπεύσιμη και πολύ κοντά στο να εξαλειφθεί από τον κόσμο.

Σημαντικές δημοσιεύσεις

Alter HJ, Holland PV, Purcell RH, Lander JJ, Feinstone SM, Morrow AG, Schmidt PJ. Posttransfusion hepatitis after exclusion of commercial and hepatitis-B antigen-positive donors. Ann Intern Med. 1972; 77:691-699.

Feinstone SM, Kapikian AZ, Purcell RH, Alter HJ, Holland PV. Transfusion-associated hepatitis not due to viral hepatitis type A or B. N Engl J Med. 1975; 292:767-770.

Alter HJ, Holland PV, Morrow AG, Purcell RH, Feinstone SM, Moritsugu Y. Clinical and serological analysis of transfusion-associated hepatitis. Lancet. 1975; 2:838-841.

Alter HJ, Purcell RH, Holland PV, Popper H. Transmissible agent in non-A, non-B hepatitis. Lancet. 1978; 1:459-463.

Choo QL, Kuo G, Weiner AJ, Overby LR, Bradley DW, Houghton M. Isolation of a cDNA clone derived from a blood-borne non-A, non-B viral hepatitis genome. Science. 1989; 244:359-362.

Kuo G., Choo QL, Alter HJ, Gitnick GL, Redeker AG, Purcell RH, Miyamura T, Dienstag JL, Alter CE, Stevens CE, Tegtmeier GE, Bonino F, Colombo M, Lee WS, Kuo C., Berger K, Shuster JR, Overby LR, Bradley DW, Houghton M. An assay for circulating antibodies to a major etiologic virus of human non-A, non-B hepatitis. Science. 1989; 244:362-364.

Kolykhalov AA, Agapov EV, Blight KJ, Mihalik K, Feinstone SM, Rice CM. Transmission of hepatitis C by intrahepatic inoculation with transcribed RNA. Science. 1997; 277:570-574.

Το πρωτότυπο άρθρο από την επίσημη σελίδα:

 https://www.nobelprize.org/prizes/medicine/2020/press-release/

TrueMed-ForLivingMore